De teerling is geworpen

Alea iacta est– de teerling is geworpen, zei Julius Caesar op 10 januari 49 voor Christus en stak de rivier de Rubicon over. In alledaags Krimpens zou je kunnen zeggen: het is voor mekaar. Het dorp heeft gekozen. Een nieuwe gemeenteraad kan aan het werk.

Eigenlijk vind ik het wel amusant dorpsverkiezingen te vergelijken met de veldtocht van Julius Caesar. In deze spannende tijden is een speelse gedachte immers nooit weg. Ik zie het al voor me: Kirsten Jaarsma (Leefbaar Krimpen)– de overwinnaar van deze verkiezingen – als amazone die de Rubicon doorwaadt. En die dan, aangekomen op de andere oever, de legendarische woorden spreekt: veni, vidi, vinci – ik kwam, ik zag, ik overwon.

Nu we toch historie en heden even naast elkaar leggen, heb ik er nog een. Wie herinnert zich niet van kortgeleden hoe de nieuwe Hitler in Moskou een bijeenkomst van zijn zogenaamde ministers voorzat. Nou, ministers. Laten we duidelijk zijn: willoze ja-knikkers, die beven en sidderen als de Grote Baas ze alleen al aankijkt.

Wat een verschil met donderdagavond 10 maart in de hal van De Tuyter, waar de voorzitters cq woordvoerders van de fracties in de gemeenteraad met elkaar discussieerden. Daar kreeg de democratie echt gestalte. In alle vrijheid. Het politieke steekspel golfde van een gloedvol betoog hier en daar tot wat kalmer golfjes. Maar niemand werd na afloop door de wijkagent opgesloten in het cachot. Kom daar bij Poetin eens om.

Wij konden deze week, ongehinderd door idiote machtswellustelingen zoals Poetin, dorpsgenoten in de gemeenteraad kiezen. Een weelde die we soms te weinig koesteren. Die we eens te meer in ere moeten houden, omdat ze door onwelriekende clubjes als Forum voor Democratie wordt ondermijnd. Wie in het stemhokje even nadacht, kon daarom weten op wie hij of zij n i e t moest stemmen.

Nu we dan toch rapportcijfers hebben uitgedeeld, kan het leven hier in de bocht van de Ijssel een stuk plezieriger worden. Zo heb ik het althans politici voor deze LOK-microfoon horen zeggen. Het trof me daarbij dat geen van hen zich in zijn of haar geestdrift te buiten ging aan luchtfietserij. De kiezer leuke dingen beloven, in het besef dat er straks toch geen bal van terechtkomt.

“Heb ik dat gezegd? Dat herinner ik me echt niet.“ Daarom houd ik, als het om verkiezingsbeloften gaat, een slag om de arm.

Want pathos en loze beloften zijn normaliter vaste ingrediënten van het politieke debat. Of het nu in de Kamer is of in De Tuyter. Met dit verschil dat ik er in ons dorp weinig van heb gemerkt. Om niet te zeggen, niks. Iedereen hield het rustig. Zo bleef het een ingehouden campagne.

Zelfs een beetje gezellig flyeren, een stevige verkiezingsspeech op de Crimpenhof of het weggeven van slecht schrijvende balpennen, was er nauwelijks bij. Dat viel me eigenlijk een tikje tegen. Ik houd het er maar op dat je ook in deze na- coronatijd voorzichtig moet blijven.

Leergierig als ik ben, heb ik me eens verdiept in de vraag hoe en wanneer die campagnedrift bij verkiezingen is ontstaan. Blijkbaar gebeurde dat rond 1918 toen het algemeen kiesrecht voor mannen werd ingevoerd. Vooral in kleine plaatsen werden lantarenpalen en geschikte stukken muur volgeplakt met verkiezingsposters. Ook affiches voor het raam waren aanvankelijk populair. Maar door de komst van televisie en social media kwam de klad er in.

Dat deed er allemaal niet meer toe, toen de hal van De Tuyter afgelopen woensdag in de loop van de verkiezingsavond in een bijenkorf veranderde. Het uur van de waarheid was daar. Als op een ouderwetse verjaardag – dames bij dames, heren bij heren – zocht bijna iedereen de nestwarmte van de eigen club. Een zaal vol politieke eilandjes waar de spanning te snijden was.

De (voorlopige) ontlading kwam ongeveer gelijk met de bitterballen. De kiezende Krimpenaar, in drie dagen met ruim 14000 man/vrouw komen opdraven, nam elke twijfel weg. Het werd het feestje van de lokale partijen. De andere betaalden o.m. de prijs voor wat hun moederpartij in Den Haag de afgelopen jaren zoal verkeerd heeft gedaan. Wat ons vanzelf brengt bij de vraag: wat nu? In het blad Binnenlands Bestuur werd er kortgeleden op gewezen dat de ambities van colleges dikwijls groter zijn dan ze kunnen waarmaken. Vooral tijdens verkiezingscampagnes. Maar goed, die hebben we achter de rug. Wat leefbaar in Krimpen aan den Ijssel betekent, gaan we beleven.

Een plezierig weekend.

19 maart 2022
Bert van Oosterhout