Een wolk van Jazz

U kunt de column van Bert ook beluisteren:

Op het terras voor café Het Voske is geen stoel vrij. De die hards onder de bezoekers van het jazzfestival in Breda blijven zitten waar ze zitten. Een hardnekkig gerucht wil dat sommigen hier al op Hemelvaart zijn neergestreken. Lijkt me overdreven, maar ik begrijp het wel. Want dit is the place to be. Vier dagen lang. Elk jaar weer. Een muziekfeest dat wij nooit overslaan. Behalve tijdens de corona pandemie.

Natuurlijk weet ik ook dat er om ons heen verschrikkelijke dingen gebeuren. Maar dixieland, blues, swing, bebop en wat al niet, zitten nu eenmaal in mijn systeem. En een paar dagen door het stadscentrum zwerven, waar jazzmuziek in alle soorten en maten je op elke straathoek als een wolk omhult, heeft iets heel bijzonders. Het hoeft niet allemaal perfect te klinken. Als het maar hard is.

Elk jaar houden mijn vrouw en ik deze vier dagen in de agenda vrij van alles wat niet met het jazzfestival te maken heeft. Waarom zouden we ons meest geliefde event laten schieten voor een doorsnee verjaardagsfeestje of zo?

Goed beschouwd, zijn wij als lieden op leeftijd, ten prooi aan een soort gesublimeerde jeugd. De ouverture daarvan speelde zich al ruim een halve eeuw geleden af. Alle reden voor ons, toen nog nieuwbakken bewoners van Krimpen aan den Ijssel, om telkens weer via de oude brug bij Dordrecht (wie weet het nog?) in de onvolprezen Renault-4 af te zakken naar het zinderende zuiden.

Terugkijkend op de vijfentwintig jaar dat wij in onze vaderstad hebben doorgebracht, bekruipt mij het gevoel dat die jaren vergingen op het ritme van het jaarlijkse carnaval en het jazzfestival, wanneer de fine fleur van de oude jazz op straten, pleinen en in kroegen, opgestuwd door het strakke ritme van drums en banjo, de instrumenten aan de lippen zette.

Enthousiasme en improvisatie zijn de toverwoorden van deze in New Orleans geboren muziek. Wanneer de twee samenvallen, gebeuren er heel mooie muzikale dingen. En tot ons onuitsprekelijke plezier waren wij er al heel dikwijls bij.

Een festival wordt trouwens niet alleen door muziek gemaakt. Traditiegetrouw bevolken tienduizenden bezoekers de terrassen op de Grote Markt en aangrenzende straten. Onder hen altijd wel een paar Krimpenaren die we thuis never nooit zien, maar hier wel. En natuurlijk treffen we op een onverwachts vrije stoel aan ons tafeltje op het grootste terras een neef, broer of vriend van een gezamenlijke kennis.

'Ja, ik kom hier elk jaar. Mijn vrouw is namelijk van Breda. Maar we wonen in Den Helder.'

'Den Helder, ook niet naast de deur.'

'Klopt, maar ik was marine-officier. Vandaar.'

'Ach, marine-officier. Kent u misschien een vroegere buurjongen van ons. Ook marine-officier. Toine B.'

'Die ken ik heel goed zelfs. Jarenlang mee gewerkt.'

Zo zie je. Waar oude jazz al niet toe kan leiden.

Het 6 man sterke orkest van dienst zet intussen de traditional High society in en wij wandelen weer eens verder. Een uurtje later. Een ander plein en een ander terras. Bij het aloude hotel-restaurant Van Ham aan de overkant, gaat het dak eraf. De band heeft haar dixieland-repertoire uit de kast gehaald. Hoe gezellig wil je het hebben?

Lang geleden nam ik me voor ooit op bedevaart naar New Orleans te gaan. De geboorteplaats van de jazz kun je toch eigenlijk niet links laten liggen, als je tot in je diepste vezels besmet bent met het jazz-virus. Het is er niet van gekomen. En eerlijk gezegd, weet ik nu dat het niet meer gaat gebeuren.

Nou ja, dan maar niet naar Storyville – de rosse buurt van New Orleans, waar in armoedige kroegen, morsige bordelen en kleine theaters, voor het eerst de nieuwe muziek klonk – maar naar Breda. Het is een schrale troost, waar we het festival geen recht mee doen. Oude jazz -in de traditie van New Orleans – hoor je weliswaar niet veel meer, maar ze swingt nog steeds de pan uit. En wanneer het weer meezit, wil het feest maar niet ophouden. Precies daar wil ik het voor vandaag bij laten.

En hoe plezierig zou het zijn, als ik jullie, gezond van lijf en leden, daar straks of morgen tegen het lijf loop.

Plezierig weekend.

28 mei 2022

Bert van Oosterhout