Het oude liedje

Moe van het vakantie vieren, gaan heel wat dorpsgenoten de komende weken weer aan het werk. Het is het oude liedje. Da's onvermijdelijk. Op tijd uit bed. Een snelle hap. Met de bus of de elektrische fiets richting Grote Stad. Menigeen met het gevoel dat er een soort nieuw leven begint. Met vaste rituelen en een beproefde routine.

Uit de tijd dat foto's nog op een rolletje zaten, dat je naar de Hema bracht om te laten ontwikkelen, herinner ik me het heimwee waarmee je die gestolde herinneringen bekeek. Niet te vergelijken met de foto's in de elektronische toverdoosjes van nu. Wat wil je, de vooruitgang laat zich niet tegenhouden.

Door corona en ander ongerief kwamen we even niet toe aan vakantie. Jammer, maar er valt mee te leven. Met extra belangstelling luisteren we nu naar de vakantieverhalen van vrienden en buren. En hun kroost. Speurtochten op nachtelijk Texel. Kruip-door-sluip-door in een onderzeeër van Zijne Majesteits Marine. Eindeloos voetballen op het strand. Laat opblijven, rond het laaiend kampvuur.

En dan heb ik het nog niet gehad over die paar miljoen enthousiastelingen, die ook dit jaar de 1200 of zo kilometers heen en terug hebben afgelegd, naar een tijdelijk lustoord elders in Europa en erbuiten. Nooit waren de files langer. Zelden was het onderweg zo heet. Niet te geloven, hoe dikwijls het reisbureau een loopje nam met de duur betaalde afspraken. Kortom, geen mooiere uitvinding dan vakantie.

Zo zien de buren het ook. Alle buren. Alsof het zo was afgesproken, waren alle huizen in onze straat – behalve het onze – begin deze maand leeg en verlaten. Je kon de bewakingscamera's bij wijze van spreken horen bewaken. Her en der sprongen de goudvissen zo wat de kom uit. Cavia en huis-egel verroerden zich nauwelijks. En in de kruipruimte onder de huizen bouwden de muizen een feestje.

Onwillekeurig kijk je even uit het raam wanneer je in het holst van de nacht buiten stemmen hoort. Niets aan de hand. Vreedzame voorbijgangers. Wel schud je geïrriteerd de slaap uit je hoofd bij het gebrul van een motor, die tegen drieën door de straat scheurt. Ik zal hier niet herhalen, wat ik die aso toewens. Kort samengevat: leve de vakantie.

Overdag staat het leven in de laagste versnelling. Op alles voorbereid, had ik een stevig boek aangeschaft. Onder de titel Een knipperend ogenblik, schreef de mij onbekende Mirjam van Hengel een portret van Remco Campert. De schrijver-dichter die 4 juli jl overleed.

Geen biografie, maar 555 pagina's beschrijving van het dagelijks leven 'over de man die al meer dan een halve eeuw het Nederlandse literaire landschap kleurt', zoals het omslag meldt.

'die even graag alleen is als in gezelschap, even lui is als productief, even opgeruimd als melancholiek, even betrokken bij de wereld als onverstoorbaar zichzelf.'

Mooi samengevat, denk ik, wanneer ik na ongeveer een week het boek dichtsla. Met een gevoel dat ik achter in de zonnige tuin nu pas echt de schrijver Remco Campert heb leren kennen. Het weinige wat ik tot nu van hem had gelezen, volstond blijkbaar niet. Nou, dit boek maakte dat in één keer goed. Wat een treurnis.

Daar was ik niet op voorbereid. Sowieso niet bij een auteur wiens beroemdste boek Het leven is vurrukkulluk heet. Maar goed, ik kan wel tegen een litterair stootje, zogezegd. Op het einde komt trouwens alles nog min of meer goed.

En dan gaan we als vanzelfsprekend over tot de orde van de dag. Goed beschouwd het laatste wat we willen. Want het is zo'n ongelofelijke puinhoop op onze planeet, dat emigreren naar een onbewoond, sub-tropisch eiland het enige verstandige besluit lijkt dat een mens nog kan nemen.

Vluchten kan niet meer, zongen Jenny Arean en Frans Halsema al 2009 met vooruitziende blik. 'Vluchten kan niet meer. Ik zou niet weten hoe.Vluchten kan niet meer. Ik zou niet weten waar naar toe.' Het is een even poëtisch als ontroerend liedje. Kom daar eens mee aan bij politieke leiders in binnen- en buitenland. Ik denk niet dat we op veel begrip zouden stuiten.

Als handleiding voor het voorkomen van oorlog, klimaatcrisis, kernramp etc. lijkt het liedje me ook niet geschikt. Nou ja, dan beperken we ons, tegen beter weten in, maar tot het pièce de résistance (meest speelse werk) van Campert 'Het leven is vurrukkulluk'. Verhuizen we nog even niet naar een onbewoond eiland.

Plezierig weekend.

13 augustus 2022

Bert van Oosterhout