Plassen in het park

Bijna iedereen heeft het wel eens meegemaakt. Je loopt of fietst ergens en in geen velden of wegen is een plee te bekennen. Terwijl jij toch echt heel erg moet. Wat kun je doen? Je hebt mazzel als er een beetje fors uitgegroeide boom voorhanden is. Nou ja, als je tenminste volgens de allerlaatste definitie een man bent. Als vrouw of als je niet helemaal past in jouw lichaam, heb je misschien een probleem. Tenzij er echt geen hond voorbij komt zodat je onbespied Gods water over Gods akker kunt laten lopen.

Ik heb ze meegemaakt, de wildplassers. Zoals de machinist die ons als twintigjarigen met zijn stoomtrein naar Parijs bracht. Kort voor aankomst zette hij het gevaarte stil in een landschap met alleen koeien. Deed wat hij wilde doen en klom weer in zijn locomotief. Allez, hop naar Parijs. Naar verluidt heeft de man het nog ver geschopt bij de Franse Spoorwegen.

Zelf heb ik ook mijn steentje bijgedragen. Na een met pils overgoten werkbezoek aan de (toen) Tsjechoslowaakse ambassade in Den Haag, moest ik op de Maasboulevard in Rotterdam de knoop doorhakken. De auto in de verboden berm parkeren of in het voertuig een overstroming veroorzaken. Het werd de berm en nog een uur buikpijn. Het leven van een verslaggever gaat niet over rozen.

Dit kleine menselijke ongerief deed zich voor in een Nederland dat nog geen weet had van wat ons te wachten stond. De zuilen die de samenleving schraagden, waren nog niet geslecht. Er heerste zelfs zoiets als fatsoen. We spraken ook nog Algemeen Beschaafd Nederlands. En in de bus stonden jongelui soms op voor een oudere medereiziger. Het nu zo populaire k-woord hoorde je in die tijd nauwelijks.

We wisselden informatie uit met pen en papier, bakelieten telefoon en typemachine. Computers waren ons voorlopig onbekend. Overal op straat boden groene stalen bouwsels in de vorm van een krul, soelaas aan mannen die het niet konden ophouden. Een overeenkomstige service voor vrouwen werd geen succes.

De druk bezochte krul heeft het uiteindelijk niet gered. Gaandeweg verdween het stinkende, groene bouwsel uit het straatbeeld. Het werd gemist. Er kwam ook niks voor in de plaats. Toch werd in- het-wilde- weg sproeien voortaan beboet. Kortom, een achterlijke regeling waar we in dit land patent op hebben.

Maar soms ziet iemand dat ineens het licht. Zoals vorige week in ons aller Krimpen gebeurde. Nota bene op het hoogtepunt van de komkommertijd. Dag-in-dag-uit heersten de grote stilte en rust in het dorp dat massaal was uitgeweken naar de camping en andere gezellige onderkomens.

En dat leek bij uitstek de gelegenheid om een fonkelnieuwe plee toe te voegen aan het onroerend goed in het dorp. In de Crimpenhof bestaat weliswaar al zo'n voorziening, maar eentje extra kan natuurlijk geen kwaad. Zo kon het gebeuren dat het plaatselijke Seniorenplatform en QuaWonen, op initiatief van wijlen senior-lid Thom Bakker, elkaar vonden in hun streven een eigentijds openbaar toilet te laten bouwen. Het werd dan wel geen krul, maar toch.

Wethouder John Janson kon zich donderdag 18 augustus wel even vrij maken om de opening van het nieuwe toilet te verrichten. En zeg nou zelf, als door zijn aanwezigheid de gemeente officiële goedkeuring verleent aan het project, is dat een zekere garantie dat een bezoek aan het keurige gebouwtje een ontspannen uitje is.

Op een foto in de streek-pers zie ik de wethouder vergenoegd staan lachen, nadat hij de opening van het toilet had verricht. De bijgevoegde tekst gaat niet in op de details van de opening. Wel lijkt de lach op het gezicht van de wethouder op een zekere opluchting te wijzen. Maar dat kan verbeelding zijn.

Hoe het ook zij, met het Middenwetering-toilet is een sanitaire hightech voorziening van de bovenste plank aan het straat-meubilair toegevoegd. Van 'smorgens 0700 uur tot 'savonds 1900 uur kunnen we er terecht. Dat geeft echt een gevoel van veiligheid. Op het sanitaire slagveld laten wij ons niet meer verrassen. In elk geval niet zolang we in de buurt van de Middenwetering zijn.

Aan het nieuwe monument voor de plassende burger, hangt nog wel een bezwaar. Omdat het vaststaat als een Egyptische pyramide, is onze actieradius beperkt. Wanneer de nood aan de man komt, is het van de Populierenlaan – of een andere windrichting – naar de Middenwetering waarschijnlijk te ver. Het is altijd wat. Nou ja, dat moeten we maar voor lief nemen. Zeker nu door puur toeval stoelgang en vooruitgang samenvallen.

Plezierig weekend!

27 augustus 2022
Bert van Oosterhout