Een blik terug

Meestal breng ik de zondagmorgen door met de weekendkranten. Je kent het wel, veel te dikke pakken papier waarin ex-collega's met meer en minder talent uitleggen hoe de wereld er vandaag de dag voorstaat. Menige zondagmorgen heeft zo in de zonnige tuin zijn beslag gekregen. En reken maar dat we de wereld verbeterd hebben. Want zo zijn wij wel.

Vorig weekend vormde een uitzondering op de regel. De zaterdag was net een paar uur oud. De open haard was in gereedheid gebracht om straks lekker te fikken. Stond de immer nijvere Terry Mace Hardyman voor de deur. Het was nog te vroeg voor de borrel. Zijn bezoek diende dus een ander doel. Klopt. Terry zwaaide met o.m. het zogenoemde Terugblik Magazine van de gemeente. Een juichende uitgave met als titel – hoe kan het anders? – Grote Kruising. 'We zijn weer open'.

Op de cover kijken burgemeester Martijn Vroom en oud-wethouder Anthon Timm ons lachend aan. Geen wonder. Ze presenteren hier een flitsende gemeente glossy over de wederopbouw van de zwaar verzakte Grote Kruising. Een sterk staaltje dat weleens is vergeleken met een open hartoperatie.

Interessante vergelijking. Ik zie het al voor me: dokter Martijn en dokter Anthon in de bekende groene uitrusting met het onelegante hoofddeksel dat modebewuste chirurgen dragen, die geconcentreerd de Grote Kruising bestuderen. Voor de gelegenheid fungeert zuster Kirsten als operatie-assistente. Peter Rijnbeek, verkeerskundige van Zuid-Holland, tenslotte, wijst iedereen de weg in de janboel van darmen en andere organen.

Zo kan 'ie wel weer. Het is niet de bedoeling een geslaagd mega-project in het belachelijke te trekken. In tegendeel. De bestuurders van Krimpen aan den IJssel, hoe dan ook een gemeente van bescheiden omvang, hebben zich bij het Grote Kruising-project van hun beste kant laten zien. “Een project om trots op te zijn”, zegt de burgemeester in de genoemde glossy, over het grootste project in Krimpen aan den Ijssel sinds de aanleg van de Algerabrug, die in 1958 gereed kwam. Geef hem eens ongelijk.

Het waren uiteraard zijn voorgangers die met de eer gingen strijken. Het stalen resultaat van hun inspanningen, nota bene het eerste Deltawerk na de overstromingsramp van 1953, houdt het inmiddels 64 jaar uit. Dag en nacht worden de aan- en afvoerroutes meedogenloos bereden door vrachtwagens, bussen en personenwagens. Veel auto's die qua afmetingen aan rijdende flatgebouwen doen denken.

Dat kon niet goed blijven gaan. En dat bleef het ook niet. Hoe het verder ging hoef ik jullie niet te vertellen. Mocht je toch je geheugen willen opfrissen, kun je je altijd nog wenden tot Anthon Timm. Hij is wel geen wethouder meer, maar zijn eretitel mr.-Grote-Kruising zal hij vermoedelijk niet meer kwijtraken. Toch nog een speels aspect van een project dat niet zonder slag of stoot tot stand kon komen.

Het begin van de werkzaamheden had zelfs iets van een handicap race. Nauwelijks had de gemeente met stemverheffing en slaande trom het project GK (Grote Kruising) gelanceerd of de Rekenkamer strooide roet in het eten. Meteen gingen de seinen op rood. In een rapport van niet minder dan 94 pagina's bracht de waakhond van bestuurlijk Krimpen aan den Ijssel de karavaan tot stilstand.

We schrijven februari 2020. In hun enthousiasme aan de slag te gaan uit angst te laat te komen, liepen onze politici te hard van stapel. Begonnen aan de marathon, maar zonder voldoende training. Zoiets. En daar kon de Rekenkamer geen genoegen mee nemen.

Het is haar werk erop toe te zien dat het bestuur van ons dorp rechtmatig, doeltreffend en doelmatig verloopt. Om daar achter te komen voert ze elk jaar een aantal onderzoeken uit. Natuurlijk niet om de dames en heren in het gemeentehuis te pesten. In tegendeel. Het is juist de bedoeling de lokale politiek te steunen en te versterken. Zo kwam ze als vanzelfsprekend uit bij de GK. Ze produceerde een rapport met de vrolijke titel 'Ongefundeerd aan de slag.' De gemeente was voortvarend aan het karwei begonnen. Maar zonder voldoen financiële onderbouwing. Een kinderziekte zeggen we nu over die valse start. En we geven wat extra gas wanneer het verkeerslicht ter plaatse op groen springt.

Tenslotte: ik heb niks met grote gaten in het wegdek, maar met enige regelmaat heb ik wel naar de grondwerkers staan kijken. Niet zonder bewondering kon ik staren naar die normaal gesproken onzichtbare wereld van manshoge rioolbuizen, polsdikke kabels, pijpen en overstort putten. Een wereld van zacht suizend gas, brommende elektriciteit, kolkend en gorgelend water. Inmiddels verdwenen onder een splinternieuw wegdek, dat er piekfijn uitziet. In alle opzichten het resultaat van een geslaagde operatie. De entree van ons dorp heeft er veel bij gewonnen.

Een plezierig weekend.

17 december 2022

Bert van Oosterhout