Welk land zou gastvrij zijn?

Als je ooit zou moeten onderduiken, bij wie zou je dan aankloppen? Met zo’n vraag in je hoofd kijk je opeens op een wat andere manier naar de personen

in je omgeving nietwaar. Misschien wordt de volgorde van “echte vrienden” plots een andere. Plots blijken misschien wel andere kwaliteiten van mensen in je omgeving belangrijk te zijn dan je ooit had bedacht.

Als je ooit zou moeten vluchten naar een ander land, naar welk land zou dat dan zijn? Is je favoriete vakantieland ook het land om je als vluchteling te melden?

In welk land zou je welkom zijn, zonder geld, zonder koffers vol kleren en misschien wel zonder papieren.

Welk land zou gastvrij zijn?

Welk land zou goed voor ons zorgen?

Welk land zou zich liefdevol over onze kinderen ontfermen?

Welk land is bereid onze familie te voeden, te huisvesten en aan inkomsten en een baan te helpen?

België misschien, Marokko soms, Amerika misschien, of zou een Afrikaans land zijn grens voor je open stellen. Zuid Amerika misschien, Japan, China?

Tot onze verbazing zijn er misschien landen, die het zelf niet zo breed hebben, die toch bereid om ons op te nemen. Misschien moet de armoede, de onderdrukking, de geur van moorden en andere onrust nog vers in het collectieve geheugen zijn opgeslagen.

Misschien moet de geur van willekeur nog in het stof op de straten dwarrelen. Misschien moet een volk zelf de pijn nog voelen om anderen, met meer pijn, meer verdriet en angst, te herkennen en onderdak te verlenen.

Eerst opvang, daarna de vragen en de papieren.

Eerst de compassie, eerst naar de verhalen luisteren, eerst samen zwijgen.

In sommige landen lijkt de compassie wel verdonkeremaand. Je zult er maar wonen.

© Lourens Portasse 2005

LOK #200, 12 november 2005