Als dauw in de morgen

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik doe even niet mee. Ik heb geen goede voornemens gemaakt. En ik ga het ook niet doen. Het mag voor mijn part tien keer januari zijn. Maar ik trek gewoon de eerste maand van het nieuwe jaar als een deur achter me dicht. Het definitieve afscheid van een beroerd jaar. En daar blijft het bij.

Mij zie je niet onder al die gasten die zo nodig de braverik moeten uithangen. Wéér stoppen met roken. Wéér minder alcohol door de slokdarm spoelen. Wéér meer bewegen. Je wordt er gestoord van. 'Maar het is toch goed voor je, gezond en zo,' hoor ik iemand zeggen.

Ja, hartstikke gezond. Vertel mij wat. Maar vóór de maand om is, paft Jan en Alleman weer als een schoorsteen van Tata-steel. En het is zoals altijd reuze gezellig op de vrijdagmiddagborrel van de zaak. Die is niet afgeschaft. Nou, dan weet je het wel. Kortom, goede voornemens zijn even vluchtig als dauw in de morgen. Daarom maak ik ze niet. Hoef ik later ook niet chagrijnig te zijn omdat ik niet eens mezelf kan vertrouwen.

Wanneer ik om me heen kijk krijg ik trouwens wel de indruk dat mijn opvatting niet echt populair is.Vanmorgen, onder het scheren, vroeg ik mij plotseling af waarom eigenlijk niet. En terwijl ik mijn Gilette over de behaarde kin liet glijden, kwam ik op het volgende.

Over de Noordzee waait al eeuwen van alles en nog wat ons land binnen. Soms zijn het opmerkelijke dingen. Wie herinnert zich niet de hotpants uit de vroegere jaren zeventig van de vorige eeuw? Van recenter datum is natuurlijk de Brexit. En ook een opmerkelijke is Dry january, waar heel wat Nederlanders momenteel aan schijnen te lijden. Om maar te zwijgen over Stoptober, die een paar jaar terug aan het rijtje commerciële verzinsels werd toegevoegd.

Kortom, bij ons gebeurt nog eens wat. En Krimpen aan den Ijssel vormt daarbij geen uitzondering. Ook hier deden mensen hun best in oktober een maand lang niet te roken. Natuurlijk in de hoop er daarna voor altijd vanaf te zijn. Wie het volhoudt kan op termijn op z'n minst een nieuwe suv aanschaffen. Of een keertje extra de wintersport boeken. Een pakje peuken kost immers een vermogen. Dus wie het laat liggen, loopt moeiteloos binnen.

Maar ja, dan ligt eerst Miss Blanche – ken je haar nog? – sinds eind vorig jaar op de keukentafel naar je te lonken. En als die ellende voorbij is, moet je in januari ook nog je borrel laten staan. En dat nog wel in het vooruitzicht van carnaval. Waar hebben we dat aan verdiend?

Niet roken in oktober, niet pimpelen in januari – dat vind ik te veel van het goede. Maar je kunt er vanaf. Laat ik jullie een tip geven. Een paar pakjes sigaretten – met voor de afwisseling een pakje shag – had ik tot mijn vijftigste altijd onder handbereik. Tot mijn systeem plotseling liet weten: nou is het genoeg.

Zo kon het gebeuren dat de cardioloog van dienst van het (toen nog) Havenziekenhuis mij op een late zaterdagavond streng maar vriendelijk toesprak. Mijn aller-, allerlaatste pakje sigaretten bleef dan ook achter in dat oude gebouw aan de Maasboulevard in Rotterdam. En dat was dat.

Tot mijn onuitsprekelijke verbazing heeft deze verslaafde roker nooit meer een peuk opgestoken. En wonder boven wonder heb ik geen afkickverschijnselen gehad. Vraag me niet hoe dat kan. Ik weet het niet. Maar als het mij zo kon vergaan, moet het ook bij jullie – verstokte paffers – kunnen.

Voor zover ik heb kunnen nagaan zijn wij mensen de enige diersoort die tabak rookt en alcohol drinkt. Ik heb in elk geval nog nooit een orang oetan de kroeg binnen zien komen met een sigaar in zijn hoofd en een borrel in de voorpoot.

We dwalen af. We hadden het over goede voornemens. In welke maand je ze maakt, of niet, doet er eigenlijk niet toe. Over welk genotsmiddel we praten maakt ook niet uit. Maar let op: laat je niets wijsmaken door bijvoorbeeld fabrikanten van allerlei anti-nicotinespul. Het kost een hoop geld en het helpt niet. Wijs mij maar eens een verstokte roker aan, die na gebruik van een anti-middel clean is. Gaat je niet lukken.

Langzaam afbouwen is ook zo'n advies waar je geen bal aan hebt. Van twintig peuken per dag naar twee stuks? Dat geloof je toch zelf niet. Ik zie uitsluitend een radicale oplossing. Als je zo nodig toch goede voornemens koestert, zou ik zeggen: geen rookwaar meer kopen. Veel bewegen. Veel water drinken. Samenscholingen waar iedereen zit te paffen en te drinken, bij voorbaat mijden.

En wanneer de onthouding te moeilijk wordt, spreek je jezelf toe in de spiegel. Dit ben ik. Ik ben een sterke vrouw of man. Ik kan dit. En ik ga winnen.

Een plezierig weekend.
Tot de volgende keer.

28 januari 2023
Bert van Oosterhout