Beestenboel

Met de komst van covid-19 zagen wij indertijd tegelijk het aantal honden in de buurt in hoog tempo toenemen. Het leek wel of iedere bewoner van de seniorenflat aan de Nieuwe Tiendweg zo'n beestje aanschafte. Meestal zelfs twee. Die plotselinge dierenliefde werd overduidelijk ingegeven door het verlangen de eenzaamheid in het appartement te verdrijven. Dat betekende in de praktijk dat buurtgenoten zowat over die nieuwe hondse populatie struikelden. Bovendien zaten je schoenen meestal meteen onder de stront zodra je een voet op het gras naast de singel zette.

Zoals gezegd kwam het hondenvolkje mee met covid-19. Nu die is teruggebracht tot een periodieke griep zou je wensen dat het legertje viervoeters evenredig krimpt. Mooi niet. Ruim voor zeven uur 's morgens laten de eerste honden hun baas cq bazin al uit. Twee honden per persoon is de norm. Drie is geen uitzondering. Het luchten van al die 'vrouwtjes' en 'mannetjes' loopt soms een klein uur uit. En na gedane zaken volgen natuurlijk onverbiddelijk een middag- en avondrondje. Je moet er maar zin in hebben.

Nou, de honden hebben dat duidelijk wel. Dikke pret wanneer ze samen spelen. Achter de eenden aanzitten. Of de altijd kwekkende Nijl-ganzen pesten. Het valt me op dat ze zelden ruzie maken met hun soortgenoten. Goed afgericht zeker. Dat gaat helaas niet op voor hun eigenaren. Die laten de drollen van hun vierbenige lievelingen onverstoorbaar in het gras liggen. Van een reservoir met plastic zakjes voor de vuiligheid wordt nauwelijks gebruikgemaakt. Wat je noemt asociaal gedrag. Er moet maar eens een paar dagen een politie-agent in burger een oogje in het zeil houden. Wat zullen we zeggen? Honderdvijftig euro boete voor een drol van een half pond? Je moet per slot van rekening ergens beginnen.

Wat die honden niet weten – en veel van hun eigenaren waarschijnlijk ook niet – is dat intussen het debat over het welzijn van dieren in een stroomversnelling is gekomen. Het wat? Ja, het Debat over het Welzijn van Dieren. Vergis je niet, een aantal mensen in dit land denkt diep na over de relatie tussen mens en dier. In het besef dat de mens feitelijk een diersoort is. Nota bene een diersoort die andere soorten – wij zeggen meestal dieren – totaal onderdrukt.

Honden zijn onze medeburgers, lees ik in de NRC . Ze hebben daarom recht op een dak boven het hoofd en recht op gezondheidszorg. Je valt toch even stil wanneer je dit leest. En niet alleen honden hebben die rechten. Ook huis- tuin- en keukendieren, zoals varkens en kippen. Wilde dieren, zoals bijvoorbeeld wolven, vormen dan weer hun eigen gemeenschappen. Die moeten we als zodanig respecteren.

Hallo, hallo. Wie is hier eigenlijk aan het woord? Een stelletje politieke gekkies misschien? Je weet het de laatste jaren maar nooit bij ons in de Hollandse delta. In dit geval schreven twee Engelsen een boek met als titel Zoöpolis. Ze ontvouwen daarin een theorie voor de herinrichting van de samenleving. Dit met de bedoeling alle diersoorten hun rechten te geven. Samen met de dieren, aldus het boek, vormen wij gemeenschappen. We delen leefgebieden, we hebben conflicten en mensen buiten andere dieren uit. Uitgangspunt is dat nagedacht moet worden over de rechten van dieren, zoals wij die kennen. De Aarde bijvoorbeeld is niet exclusief van ons. Ook dieren hebben recht op 'hun' deel ervan.

Typisch een onderwerp, zou ik zeggen, voor een regenachtige achternamiddag. Er is geen voetbal op de televisie. Ook niet een gezellige show en al evenmin een quiz. Nou vooruit, dan eerst maar een mooie lunch. Niet te zwaar, is mijn advies, want het onderwerp van gesprek wordt straks al gauw behoorlijk theoretisch. En een volle maag en een heldere geest sluiten elkaar uit.

Sinds het Paradijs leven mensen en dieren onder dezelfde zon. Hoe dikwijls dat mis ging weet iedereen. Het gedonder begon al met Eva en de slang. Het was toen al een beestenboel en het is sindsdien niet beter geworden. Het is daarom aandoenlijk te zien hoe mensen tegen de verdrukking in toch streven naar verbetering.

Ga er maar aanstaan. Grote delen van Oekraïne worden met de grond gelijk gemaakt. Op de westelijke oever van de Jordaan blazen Israeliërs en Palestijnen elkaar op. In Europese steden schieten en steken jongetjes elkaar in het weekend naar het hiernamaals. Tegelijkertijd denken wetenschappers na over de vraag hoe het zit met onze natuurlijke rechten en die van onze 'mede-dieren'. Hoe bizar kan het zijn?

Bij zulke overpeinzingen ben ik altijd blij met mijn tuin. Daar lijkt namelijk alles pais en vree. Vandaag zitten twee vinken er op het vinkentouw druk te kwinkeleren. Voeren ze iets in hun schild? Lijkt me niet. Ik geloof niet in sprookjes. Het zijn trouwens blinde vinken.

Een plezierig weekend.
11 maart 2023
Bert van Oosterhout