Meiden aan de bal

Als de dag van gisteren herinner ik me de kennismaking met 'de elf van Sarina.' Voor wie ik in raadselen spreek: ik bedoel het nationaal vrouwenvoetbalelftal dat werd geleid door coach Sarina Wiegman. We schrijven zomer 2019. Tot mijn niet geringe verbazing werd ik gegrepen door elf voetballende meiden. Ik, die niet de flauwste notie had van het verschil tussen de Eredivisie voetbal en de Jupiler league. Die sowieso vond dat radio en televisie veel te veel aandacht besteedden aan sport.

Maar ik kon er niet omheen. Het gebeurde gewoon. Vivianne Miedema, Shanice van de Sanden en Lieke Martens kregen het voor elkaar. Voetballende vrouwen van wie ik tot dan nooit had gehoord. Van wier bestaan ik mij niet eens bewust was. Laat staan dat ik wist dat deze leeuwinnen een min of meer goed belegde boterham verdienden bij buitenlandse voetbalclubs.

De rest is bekend. Mijn kennis omtrent de wereld van het vrouwenvoetbal veranderde snel. Alles veranderde toen bondscoach Sarina haar Oranje selectie naar het Europees Kampioenschap bracht. Wat aarzelend begon als een avondje half geïnteresseerd tv kijken, sloeg om naar De Ware Voetbal Liefde – met hoofdletters. In no time waren de 11 van Sarina onze meiden. Die vanaf de bank door ons werden bejubeld bij elke geslaagde pass, elk doelpunt.

Hier waren we plotseling getuige van een potje fris voetbal. Een verademing, vergeleken met wat we de jaren ervoor soms meemaakten met de Oranje-mannen. Voetballende miljonairs, die ondanks hun idioot hoge salarissen lang niet altijd iets behoorlijks op de grasmat legden.

En toen waren daar dus ineens de meiden. Een nieuw nationaal elftal. Bijna van het eerste fluitsignaal af populair bij een groot publiek. Gefêteerd niet alleen om de prestaties. Ook om haar spontaniteit op en buiten de velden. De pure blijdschap van hun optreden. Totaal anders dan de mannelijke collega's met hun ingestudeerde praatjes. Collega's? 'Ho eens even', hoorde ik daar zeggen. 'Moeten we die meiden als collega's van de mannen zien? Als evenwaardige sporters? Doe even normaal, ja. Laat ze eerst maar eens leren voetballen.'

Je begrijpt het, hier waren de traditionele azijnpissers aan het woord. De analisten van de sportprogramma's op radio en tv, voor wie het nooit goed genoeg is. In hun waanwijsheid hadden ze niet in de gaten dat met de komst van de Oranje leeuwinnen een nieuw tijdperk was aangebroken. Zoals Angela de Jong in het AD schreef ”Mannen, wen er maar aan.”

Maar dat gebeurde niet. Het tegendeel is waar. De lachwekkende komedie die Ajax vorige week opvoerde toen het vrouwenteam kampioen werd, bewijst het. Columniste Linda Akkermans zette het in het AD nog eens op een rijtje. Zij schetste hoe Ajax niet wilde dat zijn vrouwenteam, dat kampioen was geworden, op het Leidseplein in Amsterdam gehuldigd zou worden. Waarom niet? Omdat de mannen van de club er dit seizoen niks van bakten. Het zou ook de beeldvorming van het vrouwenvoetbal niet ten goede zijn gekomen, omdat de meiden al begin mei kampioen waren geworden.

Wat is dat nou voor een achterlijke redenering? Het komt er dus op neer dat mannen bepalen dat voetbalsters niet blij mogen zijn omdat de mannen er geen hout van bakken. Dit noemen we de wereld op zijn kop. Om met Linda Akkermans te spreken:”Die mannen kunnen wat mij betreft de pot op”.

Ik wil jullie er nog even aan herinneren dat 4,1 miljoen mensen voor hun tv zaten toen het vaderlandse meiden-team indertijd in de finale van het Europees kampioenschap optrad. Had iemand nog wat? Ruim 4 miljoen kijkers lieten dus toen al zien dat ze het vrouwenvoetbal serieus nemen. Of het nou een team van Ajax betreft of een ander elftal.

In de wereld van bijvoorbeeld atletiek en tennis of zwemmen hoor je zelden van dat gezeur over de prestaties van de sporters. Waarom blijven de heren analisten dan mekkeren over de voetbal-meiden? Komt het misschien omdat sommige tv-babbelaars hun aangeboren haantjesgedrag nog niet zijn ontgroeid? Of heeft de status van bn-er misschien hun vermogen te onderscheiden aangetast?

Hoe het ook zit. De meiden zijn aan de bal. Dat kan toch niemand ontkennen.

Een plezierige zondag.
3 juni 2023

Bert van Oosterhout