Laadpaalstress en andere muizenissen

Ik ben begaan met het klimaat, schone lucht, vermindering CO2 uitstoot en andere milieuproblematiek. Hoewel ik een hekel aan kou heb en intens kan genieten van een lange droge zomer zoals we die nu kennen, waar je dus vroeger uren lang voor naar het zuiden moest rijden, wil ik graag mijn steentje bijdragen aan het terugdringen van het gebruik van fossiele brandstoffen. Zo gaat het immers niet langer met het klimaat en onze planeet. Sinds enige tijd mag ik mij dan ook de trotse berijder van een gedeeltelijk elektrisch voertuig noemen. Een zogenaamde hybride. Binnenkort wordt er zelfs een nieuwe compleet elektrische auto afgeleverd. Maar het is helaas geen rustig bezit, zo’n door elektriciteit aangedreven voertuig. Sterker nog, mijn hele leven heeft er ineens ook een heleboel ongewenste dynamiek bijgekregen.

Mijn aanvankelijke trots en zelfgenoegzaamheid over het zo bijdragen aan een betere wereld maakten al snel plaats voor een moordende onzekerheid en twijfel. 50% van de elektriciteit immers die ik in mijn voertuig laadt wordt opgewekt door kolencentrales. Hoe weet ik nou of ik nou net juist niet rijdt op deze kolen gestookte elektriciteit. Zal je net zien. Kolen stoken is nog vervuilender en meer CO2 veroorzakend dan een benzinemotor. Windstroom is ook niet alles blijkt na wat speurwerk. Wist u dat iedere molen in de windparken op zee beschikt over een dieselmotor om te zorgen dat de wieken kunnen blijven draaien als het windstil is omdat het mechaniek op zee anders kapot gaat door stilstand. Die wieken zijn trouwens ook niet heel milieuvriendelijk want gemaakt van een materiaal dat dermate moeilijk is op te ruimen dat afgeschreven wieken niet kunnen worden gesloopt en vernietigd maar compleet worden begraven op speciale dumpplaatsen als chemisch afval.

Toen ik mij verdiepte in het productieproces van elektrische voertuigen begon dat ook te knagen aan mijn gemoedsrust. En dan met name door het winnen van grondstoffen die nodig zijn voor de productie. Bijvoorbeeld Neodymium wat voor 90% in China wordt gedolven. De delving ervan is enorm vervuilend met name door het vrijkomen van diverse radioactieve stoffen. De meeste Nikkel die nodig is voor de accu wordt gedolven in Indonesië. Op het eiland Sulawesi is inmiddels voor mijnbouw een half miljoen hectare bos gekapt. Om in de enorme energiebehoefte van de mijn te voorzien zijn speciale steenkolencentrales gebouwd. Die zorgen voor een hoop vervuiling en opwarming van het oppervlaktewater door het lozen van koelwater waardoor er amper meer vis in de omgeving zit. Niet zo fijn voor de plaatselijke vissers. In Congo wordt met behulp van notabene kinderarbeid, ongezonde werkomstandigheden en veel vervuiling Kobalt gewonnen. Dit allemaal wetende voel ik mij soms een elektrisch gemotoriseerde milieuterrorist. Maar, kennelijk moeten er elders in de wereld zware offers gebracht worden zodat wij in het westen voor een beter klimaat kunnen zorgen.

Zoals ik in het begin al aan gaf, zo’n door elektriciteit aangedreven voertuig is dus geen rustig bezit. Het begrip laadpaalklever helpt daar ook niet bij. Een buurtbewoner parkeert bijvoorbeeld op donderdagavond zijn klusbus bij een laadpaal om pas na het weekeinde op maandagochtend de parkeerplek te verlaten om aan het werk te gaan. Ook bij andere elektrische rijders zie je dit weinig sociale gedrag zodat je soms enige stress hebt of je tijdig een laadpaal kunt vinden. Het lijkt wel of zo’n aangekoppeld laadsnoer een soort navelstreng is die men alleen met grote tegenzin symbolisch doorknippen.

Maar wie A zegt moet ook B zeggen. Inmiddels beschik ik over een eigen laadpaal zodat ik verlost ben van laadpaalklevers en bovendien weet dat ik groene stroom gebruik. De aanleg kende echter ook de nodige hobbels. De monteurs arriveerden een half uur later dan het afgesproken tijdstip. Het begon allemaal weinig hoopvol met: “we gaan het aanleggen mijnheer maar meestal werkt het niet en moeten we de leverancier inschakelen”. Het bleken profetische woorden. Mensen die wat in je huis monteren moet je altijd met alle egards behandelen en flink verwennen. Stel dat ze zich tekort gedaan voelen, je weet maar nooit of men dan niet expres een draadje verkeerd verbindt zodat na enige tijd je complete elektriciteitssysteem crasht. Enthousiast door mij om 9 uur aangeboden bier werd echter beleefd doch beslist afgeslagen. Koffie en gevulde koeken werden wel met graagte verorberd. De lunch werd door de heren in hun busje opgepeuzeld ondanks mijn aandringen aan de keukentafel plaats te nemen volharde men in het wegwerken van de middagboterham in hun voertuig. Zoals men aan het einde van de werkdag ook volharde in het niet werkend afleveren van mijn laadpaal. Bij het afscheid nemen kreeg ik te horen dat men niet wist hoe het apparaat aan de praat gekregen kon wprden. Als ik contact op zou nemen met de leverancier zou het allemaal goed moeten komen. Men zou nog een keer terugkomen en dan zou ik na contact met de producent uit kunnen leggen hoe de boel zou moeten werken. Na hun vertrek bij het bekijken van mijn meterkast zag ik twee van de drie kabels die uit de laadpaal kwamen eenzaam en doelloos in de kast uit de vloer komen zonder ergens mee te zijn verbonden. Na twee weken kwam er een andere monteur die voortvarend aan de slag ging met de afmontage. Hij liet met zijn eigen aangekoppelde elektrische voertuig zien dat het laden werkte. Ik voelde mij bijna euforisch toen ik na zijn vertrek toch enigszins zenuwachtig mijn eigen voertuig aankoppelde. Helaas gebeurde er bij mij niets. Na diverse telefoontjes met helpdesks, op afstand inloggen, resetten en opnieuw opstarten bleek alles ook voor mij op wonderbaarlijke wijze ineens te werken. Zo zie je maar, de aanhouder wint. En, als het allemaal makkelijk gaat is het ook weinig spannend dacht ik maar.

Ik rij nu behoorlijk groen zoals dat heet. Laat u zich vooral niet door mijn tegenslagen weerhouden ook elektrisch te gaan rijden. Naast dat het een mooie oefening in geduld en zelfbeheersing is, is het ook in het belang van de generaties na ons. Laten we wel hopen dat de negatieve gevolgen van het productieproces snel tot het verleden behoren.