Mijn zoon van negen volgt sinds kort fanatiek het jeugdjournaal. Het liefst met het bord op schoot, maar dat vinden we als zorgzame ouders natuurlijk niet goed.

Meepraten over het nieuws is op zijn school onderdeel van de lessen. Zelfs de krant wordt door hem steeds vaker bekeken.

Dit betekent ook, dat het beschermen van je kind tegen de boze buitenwereld voorgoed een achterhaalde zaak is. Hij kan alleen nog onwetend worden gehouden van de plek, waar we de verjaardagscadeautjes verstoppen.

Dus zijn vraag of Nederland in 2007 echt onder water komt te staan kwam niet als een verrassing. Maar wat kun je voor tegenwicht bieden tegen de berichten in de krant of op de televisie.

Toch maar geprobeerd.

“Ach, ze voorspellen zoveel”, was mijn openingsbod, om te vervolgen met een verhandeling over de strijd van de Nederlanders tegen het water door de eeuwen heen.

Met een soort kinderlijke beleefdheid reageerde mijn zoon met de opmerking, dat hij snapte dat ik hem gerust wou stellen, maar hij had het toch echt gehoord of gezien op het jeugdjournaal of in de krant of op school of zo.

Nederland dus binnenkort weggevaagd door het water. ( Zie publikatie )

Leven voortaan onmogelijk in ons overspoelde land.

Straks moeten we uitwijken naar landen, waar we nu nog de vluchtelingen van weigeren.

Tegelijkertijd zijn we opgetogen over het vinden van water op Mars.

Want water schijnt leven te betekenen.

Misschien lang geleden, misschien wel hoog ontwikkeld leven, misschien wel uitgestorven leven door overstromingen.

En is op Mars ooit leven geweest, dan moet er ook leven op ontelbare andere plekken in het heelal zijn geweest. Of misschien is er op dit moment al leven.

In dat licht kan de vraag van mijn zoon over het overstromen van Nederland eigenlijk het best beantwoord woorden met:

“Jongen, kijkend naar het oneindige heelal is het een zegen, als er water stroomt over onze akkers en onze steden.

Het water geeft en het water neemt.

Het wordt tijd om Neptunes weer in ere te herstellen”.

© Lourens Portasse

LOK #145, 6 maart 2004