“Wake up, smell the coffee”

Zestig jaar lang is de tweede wereldoorlog de bepalende factor geweest in het leven van de Nederlander.

Van moffenhaat tot koude oorlog, van Vietnam demonstraties tot aan archieven, die pas 40, 50 of 60 jaar na dato open gingen of open mochten. Zestig jaar na het einde van de tweede wereldoorlog gaan sommige archieven pas open, zoals enige dagen geleden, via de website www.kamparchieven.nl .

Het betreft de kampen Amersfoort, Vught en Westerbork. Het is al schandalig genoeg, dat deze archieven nu pas open mogen. Het vinden van informatie wordt bemoeilijkt, doordat weinig on-line te vinden is en er te vaak verwezen wordt naar leeszalen. Speciale toestemmingen voor inzage blijkt te vaak nodig te zijn (soms zelfs door de directeur van het NIOD zelf).

Ook het Rode Kruis geeft te vaak geen toegang tot de archieven.

Ik ben niet onder de indruk van deze website.

Eerst wachten tot bijna alle betrokkenen dood zijn en dan openbaarheid weigeren, omdat er privacy beschermd moet worden, of een vermeende onafhankelijkheid. Of bescherming van de daders misschien? Het zal wel angst zijn voor het openen van de gordijnen en eindelijk licht laten schijnen op een deel van de werkelijkheid. Archieven, die gesloten blijven, spelen de daders in de kaart en beschermen geenszins de onschuldige slachtoffers.

Of dit echt zo is, zal ik nooit met zekerheid weten, maar dat heb je d’r van als het volk niet zelf mag weten, begrijpen en oordelen.

Maar……..de tweede wereldoorlog lijkt voorgoed voorbij.

De oorlog misschien gewonnen, maar na zestig jaar het achterhoede gevecht verloren. Alle opgedane idealen en lessen geleerd, zijn ineengestort samen met het World Trade Center in New York, de Twin Towers op Nine-Eleven.

Ook het afgelopen jaar werd overschaduwd door die gebeurtenis, waarbij twee vliegtuigen zich boorden in de symbolen van de Westerse Samenleving.

Presidenten worden vaak vermoord door landgenoten, dus een soort van interne tragedie. Gebouwen opgeblazen door landgenoten, dus een soort van interne tragedie.

De Twin Towers werden omgehakt door de botte bijlen van een Internationale Haat tegen Amerika, tegen het vrije Westen en tegen de bijbehorende levensstijl.

Een internationale tragedie dus. De oorlog tegen het terrorisme een feit. Het was te voorzien, het was te verwachten, dat dus tegelijkertijd ook een oude oorlogswijsheid tot leven gewekt zou worden: “destroy , in order to save”, oftewel: vernietigen om het te redden.

Denken, praten, schrijven, redeneren, afwijken, kritiek leveren, nee durven zeggen, ja durven zeggen, gaan en staan, waar je wilt zonder gefouilleerd of gefilmd te worden is niet meer de gewoonste zaak van de wereld.

Het is het afgelopen jaar normaal geworden om rugzakken in de trein verdacht te vinden, om in grotere gebieden in de steden te mogen fouilleren zonder enige aanleiding. Het is de normaalste zaak van de wereld geworden om weer vrienden te worden met de vijanden van onze vijanden. De ene soort dictators wordt berecht, een nieuwe generatie dictators en aanvoerverwante verknipte geesten staat alweer klaar om met westerse steun te opereren.

En zo zal ook deze slang zichzelf weer in de staart bijten en zullen we over een aantal jaren weer gebeten worden als gevolg van dit politiek opportunisme.

Powell, de voormalig minister van buitenlandse zaken van Amerika, vindt Europa een beetje ongeloofwaardig en zelfs hypocriet. Al die verontwaardiging over martelen van gevangenen, geheime gevangenissen, schenden van mensenrechten, hij is er niet van onder de indruk.:

“There's a little bit of the movie “Casablanca” in this, where, you know, the inspector says 'I'm shocked, shocked that this kind of thing takes place'", Powell said. Zoals in de film “Casablanca” de politie inspecteur zegt, dat hij geschokt is door wat er plaats vindt. Hij wist natuurlijk van niets.

Dat is wat 2005 ons blijkbaar heeft gebracht. We lopen als makke schapen achter Amerika en andere internationale en nationale haviken aan in de strijd tegen het terrorisme en ongewenste vreemdelingen.

Datzelfde Amerika schudt ons vervolgens wakker met de woorden:

“Wake up, smell the coffee” oftewel jullie hebben ook vuile handen.

Met vuile handen het nieuwe jaar in.

Heeft iemand nog een stukje zeep uit zijn kerstpakket over?

© Lourens Portasse

LOK #207, 24 december 2005