Een fiets met obesitas

Na ruim 9 jaar kreeg ik recent ineens de geest, ik besloot na die lange tijd weer eens naar het werk te gaan op de fiets i.p.v. vadsig in een auto heen en weer te rijden naar het centrum van Rotterdam. Het leek me weer eens wat anders zo zonder file en ook nog fijn bewegen. Bijna een nostalgisch gevoel.

Het werd echter een ontgoochelende ervaring. Links en rechts werd en werd ik voortdurend ingehaald, niet alleen door ogenschijnlijk fitte scholieren maar ook door senioren voorzien van kleurrijke hoofddeksels. De oproep van de overheid om toch vooral een helm te dragen op de fiets had bij deze doelgroep kennelijk een gewillig gehoor gevonden.

Vertwijfeld vroeg ik mij af of het verouderingsproces en de aftakeling in de afgelopen 9 jaar al zo zwaar hadden toegeslagen dat ik niet eens in staat was om fatsoenlijk mee te komen met het ochtendspits fietsverkeer. Maar alras kwam ik er achter dat zich in de afgelopen jaren een totale metamorfose had voltrokken van het fietsverkeer. Iedereen reed op een elektrische exemplaar en ik viel volkomen uit de toon met mijn zwarte rijwiel met trommelremmen en drie versnellingen. Maar ik voelde me meteen extra stoer dat ik mij zonder ondersteuning van een elektromotor op eigen kracht richting mijn doel wist te bewegen.

Af en toe reed er gelukkig nog een verdwaalde niet geëlektrificeerde scholier op het fietspad die dan met een gevoel van euforie door mij werd ingehaald. Het gevoel van euforie werd overigens direct gevolgd door gevoelens van mededogen. Want je bent ongetwijfeld een deerniswekkende outcast die veel gepest wordt als je het schoolplein met een basic model fiets oprijdt waar je gewoon zelf nog moet trappen. Eigenlijk wel jammer dat zo’n gezonde manier van vervoer bijna verdwenen is.

Zeker voor scholieren, die moeten karakter kweken door keiharde tegenwind en striemende regen in het gezicht. En dat gewoon twaalf maanden per jaar. Daar word je groot en sterk van! Nu komt het er eigenlijk op neer dat je zonder echte inspanning je benen wat heen en weer beweegt en vervolgens op de plaats van bestemming komt. Kun je eigenlijk net zo goed op een elektrische scooter gaan zitten. Het voelt een beetje hetzelfde als iemand anders op jouw abonnement naar de sportschool laten gaan en denken dat je gezond bezig bent.

Wel moet ik eerlijk bekennen dat ik af en toe bij tegenwind toch enigszins verlangend naar de voorbijvarende waterbus kijk die notabene vlak bij mijn kantoor een halte heeft. Maar een gevoel van tevredenheid overheerst toch altijd weer als de elektrisch bediende deur, dat dan weer wel, bij kantoor openzwaait en ik mijn fiets kan stallen.

Waar ik tot nu toe eigenlijk geen last van heb gehad zijn de vervoermiddelen die momenteel zo prominent negatief in het nieuws verschijnen, de zogenaamde fietsen met overgewicht oftewel de fatbike. Niet speciaal gemaakt voor mensen die te dik zijn maar een verknipte en tegenstrijdige verwijzing naar een gezonde fiets en ongezond dik ik zijn. Als we het nieuws moeten geloven zou er een ware veldslag gaande zijn op de weg tussen fatbikers en overige weggebruikers. Een bloedbad dat zijn weerga niet kent met als gevolg overvolle eerste hulp afdelingen en ernstiger door de diverse ongelukken die door en met dit semi moordwapen worden veroorzaakt. Al dan niet met opzet. Keiharde cijfers zijn er overigens niet voor het aantal ongelukken want het wordt pas sinds kort bijgehouden. Alles is tot nu toe op gevoel gebaseerd en gevoelens stroken niet altijd met keiharde cijfers. Niets heb ik er tot nu toe van gemerkt tijdens mijn fietsende woon werkverkeer. In Krimpen zie ik ze wel eens rijden. Keurig op het fietspad en met aangepaste snelheid. Kennelijk is er niemand die vanuit de buitengewesten de Algebrug over fatbiked om in Rotterdam of Capelle naar de middelbare school te gaan. Waarschijnlijk worden zij niet gebruikt voor langere afstanden. Waarom niet? Misschien van vanwege gebrek aan comfort of accucapaciteit. Of het is vooral een urbaan vervoermiddel om hard mee over de stoep te scheuren en als vermaak voetgangers te terroriseren in het centrum van de stad. Als je dat in Krimpen doet wordt je waarschijnlijk al snel door de plaatselijke bevolking gelyncht. Als het inderdaad zo’n gevaarlijk vervoermiddel is lost het probleem zich overigens na verloop van tijd vanzelf op. Het blijft overigens vreemd een gezond vervoermiddel als een fiets uit te brengen in een versie met zo’n ongezonde naam. Adipositas rijwiel zou overigens wel weer sjiek klinken.

Zeg nooit nooit maar ik blijf voorlopig nog even onge-elektrificeerd zelf trappen op mijn fiets en hopelijk niet al te zeer naar zweet ruikend op mijn werk aankomen. Door het heden ten dage vele thuiswerken zijn er trouwens niet al te veel collega’s in de buurt die er last van zouden hebben.

Wat overigens niet veranderd is in al die jaren is de bromfiets. Auto’s zijn voorzien van steeds beter werkende filters om vervuiling tegen te gaan dan wel geheel of gedeeltelijk elektrisch geworden. Zo niet de bromfiets. Die blijft nog steeds dezelfde vieze uitlaatgassen uitstoten die je honderden meters blijft ruiken als ze je zijn gepasseerd op het fietspad.

Ik wens u vele fijne fietskilometers. Al dan niet elektrisch.