Kunst en afval in Krimpen: een bijzondere combinatie

Lieve luisteraars, vandaag wil ik het hebben over iets wat ons dagelijks omringt, maar wat we vaak over het hoofd zien: kunst én afval. En hoe vreemd het misschien ook klinkt, die twee hebben meer met elkaar gemeen dan je denkt. Elke dag loop ik langs de Vijverflat en vraag ik mijzelf af wat er achter de twee luikjes schuilgaat aan de zijkant van de gevel. Wat zie ik niet? Dat zette mij aan het denken, hoeveel kunstparels is onze gemeente eigenlijk rijk?

Laten we samen een rondje maken door Krimpen, dat bol staat van kunstwerken, maar waar je onderweg dus ook een andere, minder fraaie vorm van "openbare kunst" tegenkomt: rondslingerend afval.

In Krimpen hebben we prachtige kunstwerken, van figuratieve beelden tot abstracte creaties. Neem bijvoorbeeld Phoenix hier voor de studio op het Tuyterplein, een indrukwekkend werk dat kracht en wedergeboorte symboliseert. Of Sneeuwwitje en Rozenrood bij de Hyacint, een werk dat een vleugje sprookjesachtige magie toevoegt aan de buurt. En wat dacht je van Vallende Ruiter op de Brink? Een kunstwerk dat blijft fascineren. En toch, tussen al deze prachtige werken door, zien we het ook overal liggen: snoeppapiertjes, peuken, verpakkingen, blikjes en natuurlijk plastic. Heel. Veel. Plastic.

En dat brengt me op een verhaal dat ik recent las over het Lisser Art Museum. Daar werd een kunstwerk per ongeluk weggegooid. Het ging om All the good times we spent together van de Franse kunstenaar Alexandre Lavet. Het werk bestond uit twee handgeschilderde blikjes, zó realistisch dat een liftmonteur dacht dat het afval was. Uiteindelijk werden de blikjes teruggevonden in een vuilniszak, net op tijd om ze te redden van een trip naar de stortplaats. Nu staan ze op een sokkel in het museum.

En dat zette me aan het denken. Wat als wij in Krimpen eenzelfde soort ommezwaai maken? Wat als we al dat afval dat we dagelijks zien, niet als rommel beschouwen, maar als een kans? Neem bijvoorbeeld het vuilnis dat zich ophoopt rond het skatepark, of bij de speeltuintjes. Wat als we dat verzamelen en er een nieuw, uniek kunstwerk van maken? Misschien een eigentijdse Carese, het beeld langs de Nachtegaalstraat, maar dan opgebouwd uit verzameld plastic. Of een werk geïnspireerd op Samenspel aan de Krimpenerbosweg, maar dan een letterlijk samenspel van gerecycled materiaal. Nu hoor ik je denken: dat is een hoop werk. En dat klopt. Maar misschien moeten we gewoon klein beginnen. Zoals wij vroeger tegen onze jongens zeiden: “Als je ertegen kan schoppen, kun je het ook oprapen.” Dus waarom niet?

Het mooie is: we hebben al bewezen dat we creatief zijn. Kijk naar Alice in Krimpenland aan het Hofjespad, zij kijkt elke dag uit over het water terwijl ze op een bal staat; het beeld verwijst naar fantasie en avontuur. Maar waarom zouden we onze fantasie niet nóg verder laten gaan? Wat als we een Zittend en Steunend sculptuur (staat op de Lepelaarsingel) maken van al dat verzamelde afval? Of een moderne versie van De Arbeider op de Lekdijk, samengesteld uit weggegooide gereedschappen en plastic verpakkingen?

En ja, ik hoor je denken: wat heeft dit met jou te maken? Nou, meer dan je denkt. Tijdens mijn dagelijkse wandeling met de hond zie ik afval liggen en denk ik altijd: je hebt twee opties. Of je laat het liggen – met het risico dat het uiteindelijk in de sloot belandt – of je raapt het op. Soms doe ik dat laatste. En wie weet, misschien wordt dat stukje plastic of blikje ooit wel een deel van een groter geheel, een nieuw kunstwerk dat ons herinnert aan wat mogelijk is als je zorg draagt voor je omgeving.

Dus, lieve luisteraars, laten we de volgende keer dat we langs een kunstwerk lopen – of dat nu Het Bezemschip bij de Tuytervijver is of de mysterieuze Wolkenhemel bij de Hoogendijktunnel – niet alleen genieten van de kunst, maar ook de kansen zien in wat op het eerste gezicht alleen maar afval lijkt. Want wie weet, misschien ligt het volgende meesterwerk gewoon al in de berm te wachten.

Tot slot, als je de volgende keer langs Moeder en Kind op de Olympiade wandelt of de Huismussen aan de Gouden Regen bewondert, kijk dan eens naar de grond. Zie je daar troep? Of misschien... een kans? Want wie weet, met een beetje creativiteit ligt de volgende Krimpense kunsttrots gewoon voor je voeten. En tot die tijd? Kunst of niet, het hoort in de prullenbak.

Dank u voor het luisteren en voor het meedenken. En mocht u toevallig weten wat er achter de luikjes schuilgaat aan de zijkant van de Vijverflat: ik hoor het graag! Samen maken we van Krimpen niet alleen een kunstzinnige, maar ook een schone gemeente!