Haast...

Soms heb je van die momenten. Ik belandde pas in een soort film toen ik vroeg naar de bakker ging. Onderweg in de buurt van een school rond half negen sjeesden haastige vaders en moeders mij met bakfietsen van alle soorten en maten tegemoet of voorbij. Vol met kleintjes richting school. Op het trottoir langs de school probeerden schoolkinderen mij met stepjes in te halen. Dat was niet moeilijk, want een bellende vader die uit zijn geparkeerde auto stapte laadde zijn kinderen uit. Aan de verkeerde kant van de auto wel te verstaan.

Toen ik bij een rotonde was aangekomen opnieuw oppassen geblazen. Van alle kanten reden de meest moderne vervoersmiddelen voorbij, voorrang of geen voorrang. De rijrichting die je bij een rotonde dient te nemen was niet aan de orde. Bij de laatste afslag die ik nam naderde een fietser met een superbatterij op zijn bagagedrager. Met een koptelefoon op zijn hoofd gebaarde hij al van ver dat hij eraan kwam, met een rotgang. Hij had voorrang. Ik keek nog een keer in mijn spiegel en zag nog een fiets aankomen met een karretje, en daar zaten dan weer hondjes in. Ik bleef nog even stil staan voor een mevrouw die met een rollator het zebrapad naderde. Een auto achter mij gaf een klap op de claxon. Dat kon er ook nog wel bij!

Wat doe daar dan ook boomer, rond half negen met je auto rond schooltijd! Wegwezen grijze duif, ga lekker wat later naar de bakker Over haast gesproken. Ik betrap mezelf er ook weleens op dat ik als een kip zonder kop over een winkelcentrum loop. Gehaast, maar waarom eigenlijk? Pas liep ik iemand voorbij en tijdens het passeren dacht ik, jeetje .... dat was die en die en ik groette niet eens. Even niet herkent of gewoon in gedachten verzonken. Je baalt, want het ziet er wel heel bot en onvriendelijk uit.

Ik dacht erover na en probeer nu vaker als ik langs mensen loop - soms ook langs volstrekt onbekenden - te knikken of gewoon hallo te zeggen. De reacties van mensen zijn meestal positief. Je wordt er echt vrolijker van. Gewoon even de tijd nemen. In de auto maak ik er ook een gewoonte van om even een handje op te steken als ik voorrang krijg. Werkt hartstikke goed. Je krijgt dan meestal ook een handje terug.

Kortom, minder haasten, even groeten, soms een praatje maken met iemand die je helemaal niet kent. Daar is niks mis mee. Je komt immers nooit tijd tekort als je ergens tijd voor maakt.