Stappenteller

Als ik oude foto’s van mijn opa’s zie dan moet ik altijd denken aan de leefomstandigheden van toen. Een van mijn opa’s werd in 1878 geboren en overleed in 1956 toen ik 1 jaar was. Hij heeft mij nog gekend, ik hem niet. Mijn opa maakte twee wereldoorlogen mee, een watersnoodramp en leefde niet in weelde.

Hij woonde met zijn gezin met 7 kinderen in de Stormpolder in een piepklein huisje in een buurtje aan de Schaardijk waar nu de PI staat. De kinderen sliepen op een kleine zolder. Mijn opa en oma sliepen in een bedstee beneden. De WC stond buiten. Een klein hok met een pot en een deksel. Een douche hadden ze niet. Wassen aan de aanrecht, om de beurt.

Uit de overlevering weet ik dat mijn opa altijd liep, op zijn klompen. Naar zijn werk in de Stormpolder waar hij op de scheepswerf werkte, of naar het dorp waar hij de boodschappen deed. Hij had vaak een zogenaamde stikkezak op zijn rug. Daar zaten wat boterhammen in en een kan met drinken die hij meenam naar zijn werk. Zijn gehele leven heeft zich afgespeeld in de polder. Tevreden, hij wist niet beter.

Toen ik klein was bezocht ik het kleine huisje steevast op zondagmorgen. Mijn opa leefde toen niet meer, mijn oma wel. Met mijn zussen fietste ik er naar toe. Langs de Koolteer met de onheilspellende sissende geluiden van de teerfabriek.

Binnen in het kleine keukentje bij mijn oma stond altijd dat pruttelende koffiepotje op een petroleumstelletje. Het was altijd gezellig. Ik zie de koekjestrommel nog op de tafel staan.

Maar goed, we leven nu. Vanmorgen las ik in een krant dat we in een heuse bewegingscrisis leven. Het is goed om iedere dag een stukkie te lopen horen we nu. Tienduizend stappen wordt wel gezegd. Je kunt het allemaal bijhouden op je stappenteller die we allemaal in onze zak dragen.

Ik was met mijn vrouw deze week al goed bezig. In de geest wat wijlen columnist Martin Bril ooit schreef. ‘Als je niet weet waar je woont ben je ver van huis’.

We wandelden door Oud-Krimpen richting Poldersedijk. Uitkijkend vanaf de IJsselboulevard richting Stormpolder kwamen opeens weer herinneringen aan mijn opa voorbij. Aan al die stappen die hij in zijn leven daar heeft gezet.

Op de plek van de voormalige Koolteer hoorde ik geen sissende geluiden meer, maar zag ik saneringswerkzaamheden in volle gang. Ook daar worden stappen gemaakt.

Maar goed, hoeveel stappen maakten wij met onze wandeling? Ruim 6000 zag ik op mijn stappenteller. Goed bezig!

Maar ik zal in mijn leven nooit komen aan de stappen die mijn opa in zijn leven in de Stormpolder heeft gezet.