Krimpen, de gemeente van mijn dromen

Een laagje nevel ligt over het grasveld en als we langs de huizen kijken zien we een bloedrode, bloedmooie zonsopgang. De rust, die intense rust van een beginnende dag, een dag die als een bloem ontwaakt. Blaadje voor blaadje zich ontvouwt en steeds meer van zichzelf laat zien. Het belooft een plaatje van een dag te worden. Wat het weer betreft in elk geval.

De stilte wordt alleen doorbroken door de vogels die zingend de dag beginnen en een hond die in de verte blaft, zijn baasje uitdagend om te rennen, te spelen, de natuur bij het Zwaneneiland in te trekken.

Het is wel een werkdag, dus er is meer leven. Mensen op de fiets die lachend goedemorgen zeggen als we elkaar ontmoeten en ook Harry (die doet alles altijd net even anders), roept vanaf de overkant: tot vanavond hè? Harry is een van de vrijwilligers waarmee ik samen werk in Krimpens Zorgzame buurt. Vanavond gaan we met de hele groep vrijwilligers uit eten, niet alleen omdat we zoveel mensen hebben kunnen helpen, maar ook omdat we dat gewoon heel gezellig vinden. Sommige Krimpenaren die we helpen, gaan ook met ons mee en helpen ons door hun gezellige aanwezigheid.

Het Zwanenpaviljoen is een groot succes sinds de opening, dus daar treffen we elkaar vanavond dan ook. Waarschijnlijk is het daar vanmiddag ook al druk, want met hun terras aan het water is het een van de leukere plekjes in Krimpen om af te spreken.

We komen een groep kinderen tegen die met elkaar naar school lopen, gewapend met afvalprikkers en vuilniszakken. Sinds de klaar-overs niet meer nodig zijn omdat de auto’s aan de rand van Krimpen geparkeerd worden en iedereen zich binnen Krimpen op de fiets voortbeweegt, hebben de kinderen per toerbeurt deze taak op zich genomen. Onze klimaatburgermeester heeft die afspraak met de Kinderraad gemaakt of liever: de kinderraad heeft die afspraak met de klimaatburgermeester gemaakt. Want de jeugd in Krimpen pakt de verantwoordelijkheid over hun toekomst gewoon zelf op. Net als de afspraken die gemaakt zijn over de speel- en sporttoestellen: zij houden de grond schoon, de gemeente zorgt voor voldoende en goede speel- en sporttoestellen. Vernielingen horen tot een ver verleden, want de jeugd spreekt elkaar hier goed op aan. Het was natuurlijk ook een echt goed idee van de jongeren om zelf Houvast te bouwen. Houvast heeft aan de buitenkant een klimmuur en is aan de binnenkant een ontmoetingsruimte met veel groen, moswanden en watervallen, voor jong en oud, waar muziek wordt gemaakt, wordt gepoold, samen wordt gegeten en gesport. Het is het huis van de Kinderraad en de klimaatburgermeester.

Als we de hoek omgaan zien we de zwanen vanuit het meer opstijgen; wat een prachtig gezicht is dat toch. En ook de belbussen rukken uit; hoe lang zouden die al in Krimpen rondrijden? Ze stonden zo’n beetje aan het begin van de hele verandering; het moment dat de Krimpenaren besloten zelf het heft in handen te nemen. Ze wilden niet meer afhankelijk zijn van de politiek of wachten op beleidsmakers, maar hebben hun stem gebruikt om samen met elkaar naar oplossingen te zoeken. Alle vrijwilligersorganisaties bij elkaar hebben ervoor gezorgd dat er nagenoeg geen eenzaamheid meer is in onze gemeente. Het is zoveel leuker geworden sindsdien! Zelf zal ik straks, onderweg naar mijn werk, vier buurtgenoten bellen om te vragen hoe zij hun dag zijn begonnen en vanavond, onderweg naar thuis doe ik dat weer. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nooit heb geweten dat dichtbij zulke leuke en lieve mensen wonen die zo blij zijn met dit contact. En ik ben er ook blij mee. Bovendien helpen we elkaar ook, want een van de mensen die ik bel, vindt het geweldig om op onze hond te passen als wij op vakantie zijn. Soms, zoals vandaag, gaan we ook samen wandelen en lopen we de houtsnipperpad route die door heel de gemeente is aangelegd.

Krimpen is zoveel ruimer geworden sinds de auto’s “buiten” staan, waardoor we ook meer woningen hebben kunnen bouwen. De grote winkels staan aan de rand van de gemeente, de woningen in de kern. De oude parkeerplaatsen zijn nu of groen of het zijn straten geworden waar iedereen door elkaar woont. Het lijkt ook wel of de Krimpenaren er minder gehaast door zijn geworden, meer op hun gemak. Gezonder ook, want er moet natuurlijk wel meer gefietst en gelopen worden. De geasfalteerde paden door de gemeente doen me denken aan Central Park in New York; stroken voor wandelaars en ‘snelverkeer’ zorgen dat je toch best snel op je bestemming aankomt.

De stilte wordt ineens abrupt doorbroken door een hard en intens geluid. Ik schrik en zoek naar de herkomst. Anthon geeft me een por in mijn rug: je wekker! Zet nou uit joh!

Verward kijk ik om me heen…..was het allemaal maar een droom?

Het is aan ons.