De keus is aan hem.

Mijn zoon is nu elf jaar oud.

Onze radio staat vaak aan, afgestemd op radio één, oftewel nieuws, actualiteiten en muziek. Verhalen over oorlog, ziekten en aanslagen. Een bange wereld wordt ons voorgehouden. Een onzekere toekomst voorspeld.

Ik kan hem niet beschermen tegen al die informatie. Wel kan ik proberen hem te beschermen door een context aan te bieden. Door te relativeren. Door uit te leggen. Door duidelijk te maken, dat hij veilig is en geen gevaar loopt.

Maar die besmette vogels kunnen toch ook boven Krimpen vliegen? De eendjes bij het bruggetje kunnen toch ook al besmet zijn? En moeten de parkieten van de buren nu ook ingeënt worden? De kinderboerderij geruimd?

Nou, hoor ik mezelf zeggen, het zal wel meevallen. We moeten wel wat voorzichtig zijn. En we moeten ons niet gek laten maken.

Maar voorlopig sterven er wel duizenden kinderen per dag van de honger en andere makkelijk vermijdbare oorzaken. Laten we ons daar eens druk over maken. Dit laatste zeg ik hem maar niet. Anders gaat hij zich misschien druk maken over die kinderen en zich misschien schuldig voelen.

Toch is het wel een beetje raar en waar. Sommige dingen zijn eigenlijk veel erger in de wereld dan het nieuws ons doet geloven. De ruim 25.000 kinderen, die elke dag opnieuw sterven aan die ondervoeding, aan die diarree, aan die aids en aan nog zo wat ongemakken, raken ons niet echt meer, lijkt het soms. Het hoort er bij. Het lijkt een onderdeel te zijn geworden van de manier, waarop we in deze wereld met elkaar omgaan en zaken doen.

Mijn zoon is zich aan het warmlopen om de nieuwe generatie van doeners, denkers, artiesten of politici te vormen.

De keus is aan hem.

Ik ben benieuwd hoelang het zal duren, voordat hij mij, zijn vader, zal geruststellen en troosten. Pa, het valt wel mee, je moet je niet zo ongerust maken. Zoals jullie voor ons hebben gezorgd, zullen wij nu voor jullie zorgen.

Met dat beeld voor ogen, mijn zoon, die mij binnenkort gerust zal stellen, is het voor mij op dit moment makkelijker geworden om hem gerust te stellen. Al was het alleen maar omdat de toekomst in goede handen is. In handen van onze eigen kinderen.

Wie kan zich beter wensen.

© Lourens Portasse 2006

LOK #213, 25 februari 2006