Vakantie

Toen wij in de jaren zeventig met onze oranje Citroën 2CV – de legendarische ‘eend’ – op kampeervakantie gingen, begonnen we de voorbereidingen met een handgeschreven lijstje. Alles werd nauwkeurig afgevinkt: luchtbed, pompje, kookstel, lucifers, routekaarten, paspoorten. Stel dat je iets vergat.

Allereerst geld. Voor vertrek naar het postkantoor om buitenlandse valuta te wisselen: guldens werden Duitse marken, Oostenrijkse schillingen en vooral lires voor Italië. En als het geld opraakte, hoopte je maar dat er in het dorp een postkantoor was waar je met een girocheque wat geld kon opnemen.

En nu? Pinnen of contactloos betalen, waar dan ook.

De camping was in de winter al schriftelijk vastgelegd. Dat betekende brief, postzegels plakken en wachten op een bevestiging per post. Of als er iets niet klopte via de telefoon in de wacht bij de campinghouder. En die sprak alleen Italiaans of gebrekkig Engels.

En nu? Nu tik je een bestemming in op een vakantiesite en je boekt binnen tien minuten. Met reviews, foto’s en annuleeropties. In alle talen …

Vervolgens de route uitstippelen voor de autoreis. Voor vertrek langs de ANWB voor stapels kaarten, routeboekjes en vignetten. Tijdens de rit klapte je een kaart op schoot open en maar hopen dat je niet te ver was doorgereden.

En nu? Nu vertelt een stem je afslag voor afslag waar je heen moet, inclusief files, flitsers en alternatieve routes.

De ‘eend’ was dorstig en had een kleine tank. We rekenden precies uit hoeveel kilometer we per tank konden rijden, hielden het benzinemetertje in de gaten en noteerden alles in een schriftje. Voor Italië hadden we bij de ANWB zelfs benzinebonnen gekocht: voordeliger en handig.

En nu? Nu rijden we soms honderden kilometers met een tank en als het moet en weet je navigatie exact waar het dichtstbijzijnde tankstation is.

Aangekomen op de camping in de rij bij de telefooncel, met muntjes of telefoonkaarten, samen met andere vakantiegangers. Je meldde het thuisfront dat je goed was aangekomen en beloofde later een kaartje te sturen.

En nu? Nu stuur je vanuit de auto al een selfie via WhatsApp of chat je met het thuisfront vanaf de campingtafel.

Op de camping hadden we een plek gereserveerd, maar waar dat precies was, wist niemand. Je mocht zelf een mooi plekje zoeken, ergens onder een boom. Geen vaste nummers of strak afgebakende percelen.

En nu? Nu kies je vooraf je plaats op een plattegrond en weet je exact waar je komt te staan, inclusief stroom, water en wifi.

En dan die gesprekken met andere Nederlanders. “Hoe lang hebben jullie erover gedaan?” was een vaste openingszin. Hollandse slimmeriken hadden altijd betere, en vooral snellere routes. Je had beter die pas kunnen nemen! zei een wijsneus dan. Met onze 2CV was dat veelal ondenkbaar; we waren al blij als we überhaupt boven kwamen, in de slipstream van een vrachtwagen.

Voor het weer luisterden we op ons kleine transistorradiootje naar de Wereldomroep, waar weerman Jan Pelleboer het weer voorspelde: ‘Wisselend bewolkt, met zonnige perioden en een enkele bui.’ Het klopte altijd. Nu heb je 14-daagse voorspellingen, satellietbeelden en Buienradar op je mobiel.

En uiteraard iedere dag luisteren naar de ANWB-oproepen. En natuurlijk in juli de Tour de France met Theo Koomen destijds live vanaf de motor.

En nu? Nu stream je live iedere etappe op je tablet vanuit de vakantiestoel.

Als je ‘s-ochtends brood kocht bij de bakker in het dorp nam je ook een krant mee. De krant van de dag ervoor wel te verstaan. En natuurlijk nam je een stapel ansichtkaarten en postzegels mee die je naar familie en vrienden stuurde. Met een zonnetje erbij en de tekst: “Alles goed hier!”

Foto’s maakte je met een toestel, op een rolletje van 36 stuks. Terug in Nederland werd het een feestje bij de fotowinkel: ophalen, uitzoeken, plakken in een vakantiealbum.

En nu? Nu maak je honderden foto’s per dag, bewerkt ze met een filter en stuurt ze meteen de wereld in via Instagram of een familiegroep.

Kortom: het afvinklijstje van toen is vandaag grotendeels vervangen door technologie. Geen geld meer wisselen, geen routekaarten, geen fototoestel, geen telefooncel. Alles op je smartphone, in je broekzak.

Het waren andere tijden. Trager, omslachtiger, maar ook voller van verwachting en avontuur. Maar zo grappig om die herinneringen weer eens op te halen.