Hoofd leegmaken

Pas liep ik in het eerste voorjaarszonnetje te wandelen. Frisse wind in mijn gezicht, de vogeltjes floten. De lente kondigde zich voorzichtig aan. Precies waar ik behoefte aan had: even weg van alles, even tot rust komen. En misschien kwam ik wel op een onderwerp voor een column?

Onderweg kwam ik een trimmende bekende tegen met oortjes in. Hij zag mij en stopte. Hij begroette mij, deed zijn oortjes uit en we maakten een praatje. “Wat is het heerlijk om je hoofd zo leeg te maken”, zei hij. We waren het eens, allebei op zoek naar ontspanning.

We praatten wat tot zijn telefoon ging en we namen afscheid. Hij met zijn telefoon aan zijn oor, ik met mijn gedachten die afdwaalden. Even later voelde ik mijn telefoon ook trillen. Een berichtje. Toch maar kijken. Tegelijk nam ik het laatste nieuws door: een crisis hier, een conflict daar. Even op mijn stappenteller kijken. Inmiddels al ruim 5000 stappen gemaakt.

Kortom, ons hoofd leegmaken tijdens het wandelen? Vergeet het maar. We houden de wereld in onze broekzak. Altijd bereikbaar, altijd verbonden. Ons lichaam wandelt, maar het hoofd zit vol.

De volgende keer zonder telefoon wandelen? Maar het gaat niet alleen om de telefoon. Het gaat om hoe wij denken over rust. Nemen we nog wel rust. Wie niks doet is lui, wie offline is loopt achter. Zelfs wandelen moet productief: stappen tellen, muziek of podcasts luisteren.

We zijn misschien vergeten hoe je je hoofd écht leegmaakt. Vroeger ging je gewoon de deur uit. Geen telefoon, geen bereikbaarheid. Als er iets was, hoorde je het later. De wereld draaide door. Het was normaal om even onvindbaar te zijn.

Misschien moeten we dat opnieuw leren. Niet alleen je telefoon thuislaten, maar ook het verlangen om verbonden te zijn loslaten. Gewon accepteren dat de wereld even zonder jou doordraait. Écht aanwezig zijn bij wat je ziet, hoort, ruikt.

Want, wat heeft het voor zin om in het voorjaarszonnetje te lopen als je het niet ziet? Om te wandelen voor je rust, als je hoofd onderweg steeds voller wordt?

Misschien is dat de uitdaging van deze tijd. Niet hoe we meer tijd vinden om te ontspannen. Maar, hoe opnieuw leren echt te ontspannen in de tijd die we hebben.

De volgende keer laat ik mijn telefoon thuis. En als ik terugkom, wacht ik vijf minuten voordat ik hem weer oppak. Kleine stapjes. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het nodig is.

Ik moest ook denken aan een paar jaar geleden. Ik was bij onze zoon de tuin aan het harken. “Vindt jij dat leuk opa”, vroeg mijn kleinzoon. “Ja”, zei ik. “Dan maakt opa zijn hoofd leeg”. Hij keek mij vragend aan.

Even later zat hij muziek te luisteren met een koptelefoon op. Ik vroeg hem of hij dat vaker deed. “Zeker”, zei hij. “Even mijn hoofd leegmaken”. We moesten allebei hard lachen.

Toen ik thuiskwam na mijn wandeling wist ik opeens waarover mijn column zou gaan. Maar of ik het hoofd had leeggemaakt? Vergeet het maar…​​​​​​​​​​​​​