Je levenspad zelf geplaveid

De voetpaden in een nieuwe woonwijk behoorden niet als een rechte lijn, met hoeken van 90 graden te worden aangelegd. Het zou als volgt moeten.

De wijk wordt gebouwd, maar de voetpaden nog niet definitief aangelegd. Nog wat restanten zand, graslandjes en nog wat hoopjes hout en stenen, die nog niet opgeruimd zijn.

De jeugd, die er net is komen wonen, speelt buiten, bouwt hutten en neemt bezit van dit nieuwe land. Al spoedig ontstaan paadjes op plekken, waar de nieuwe bewoners lopen, afsnijden of een korte route beproeven.

Tot na verloop van tijd als vanzelf op een natuurlijke manier een padenpatroon is ontstaan, organisch gegroeid. Deze padenpatronen worden vervolgens de definitieve looppaden in de nieuwe buurt, maar nu met straatstenen of andere stevige ondergrond. De zo ontstane paden zullen weinig rechte lijnen hebben, maar een meer grillig en soms gebogen patroon hebben.

Op deze manier werd er gedacht over mensen en hun infrastructuur zo’n 40 jaar geleden. Een soort van inspraak “avant la lettre”.

Eigenlijk de letterlijke betekenis van stemmen met je voeten.

Misschien zouden we deze manier van ontwerpen ook wat meer in ons persoonlijke leven kunnen toepassen. In relaties zou dat kunnen betekenen, dat we wat minder van te voren ons eisenpakket (waar moet die ander allemaal aan voldoen) moeten vastleggen. Het aantal echtscheidingen zal er in ieder geval niet door stijgen, denk ik zo.

Op vakantie proberen we het soms ook. We zeggen dan tegen elkaar: “we zien wel waar we uitkomen”. Om vervolgens 10 uur door te rijden en toch weer op een verkeerde, te drukke en vuile camping terecht te komen. Ondertussen al die leuke onverwachte plekjes, veel dichter bij huis, te moeten missen in het voorbij rijden.

We willen zonder al te veel planning leven, maar ondertussen gaat alles via onze afsprakenkalender. Omdat we niet gestoord willen worden, staat onze mobiele telefoon continue aan.

We willen soms grillige, onverwachte wegen bewandelen, maar kunnen toch niet zonder de veilige wegwijzers. We willen het liefst in een uniek huis wonen, maar op het gekochte stukje bouwrijpe grond komt toch een huis uit een catalogus.

We willen het liefst die wilde, wijze, opwindende, mooie, lieve, brutale levensgezel, maar trouwen toch die ……, u snapt, wat ik bedoel.

Soms lukt het wel. Soms hebben we het lef om onze eigen weg te gaan. Wars van alle conventies en saaie bedoelingen.

Zet dan ook door, zou ik zeggen. Durf dan ook je eigen weg te vinden en te volgen.

Want op je begrafenis of ander afscheid zul je nooit geprezen worden om het rechte pad of de voordurende saaiheid.

Wel zal men dan verhalen over bijvoorbeeld durf, lef, eigenheid en het vermogen om echt om je heen te kijken en niet alleen maar te zien en te doen wat iedereen al ziet en doet.

Het vanzelf ontstane looppad zou eigenlijk de norm moeten zijn, in plaats van het te gaan blokkeren met prikkeldraad en nieuw geplante struiken. Je levenspad zelf geplaveid.

De wijsgeer Qusvetti zei het al eeuwen geleden: “Het door een ander bedachte pad loopt eigenlijk altijd dood”.

© Lourens Portasse

LOK #216, 18 maart 2006,