Voor als je je weer eens eenzaam voelt.

Je hebt niet echt geleefd als je nog geen telefoontje van de redactie van een televisieprogramma hebt gehad.

Een oude liefde is op zoek naar je, of iemand van de lagere school wil een reünie, of een uit het oog verloren familielid, waar u nog steeds ruzie mee hebt, wil het uitpraten aan de ontbijttafel. Of misschien willen uw buren uw huis verbouwen of een nieuwe tuin voor u ontwerpen.

Elke keer, dat de telefoon gaat, hoop je natuurlijk dat iemand naar je op zoek is. Het liefst natuurlijk iemand, die heimelijk verliefd op je was. Of iemand, die je wil bedanken voor je wijze woorden of de troostende schouder op dat cruciale, beslissende trieste moment in zijn of haar leven. Of dat reeds volwassen kind, waarvan je het bestaan niet eens wist of kon vermoeden, maar die nu plots haar natuurlijke vader wil ontmoeten en ook maar meteen je nieuwe kleinkind in je handen drukt. Gefeliciteerd opa!

Zonder een televisie-uitzending bestaan onze emoties blijkbaar niet meer. Het moet in het openbaar. Het moet met publiek. Het moet met veel tam tam, met veel lawaai, met verrassende gasten het liefst ingevlogen uit het verre, exotische buitenland.

De filosofisch getinte vraag: "ALS IN EEN BOS EEN BOOM OMVER VALT, MAAKT DIT DAN EEN GELUID, OOK ALS ER NIEMAND IS IN HET BOS OM HET TE HOREN ?" kan herschreven worden naar deze televisie emotie toe.

Als het niet op de televisie komt, is het dan wel echt, is het dan wel iets waard, wil je het dan eigenlijk wel horen? Wat als iemand uit uw verleden belt en u rustig en privé wil ontmoeten, bijpraten, iets vragen of bekennen, doet u het dan, of is het niet echt spectaculair genoeg, niet echt genoeg?

Geen interesse. Geen tijd. Waar moet ik u van kennen?

Het wachten is natuurlijk op de televisieshow waarin, als verrassing, kinderen verschijnen en met tranen in hun ogen vertellen, dat dit de enige manier was om hun eigen vader of moeder weer eens te zien, weer eens te spreken en natuurlijk (voor het eerst waarschijnlijk) eens te omhelzen.

Weliswaar met inzoomende camera’s, maar het staat dan tenminste op een dvdtje, om te herhalen, keer op keer.

Voor als je je weer eens eenzaam voelt.

© Lourens Portasse

LOK #221, 22 april 2006