Ogenschijnlijk simpel

"De Klokkenstoel"

Ik ben met vrouw en kind de afgelopen dagen naar Friesland geweest. Gelogeerd bij vrienden, die een bar/restaurant/jachthaven draaiende houden aan de zuidpunt van de Goingarijpster Poelen. Zeker met het mooie weer is ons bezoek zeer aangenaam geweest. Verwend met aandacht, lekker eten, drinken en een gulle lach. Kortom op bezoek bij vrienden.

En alles lijkt daar zo gesmeerd te gaan. Schepen leggen aan, gasten komen eten en soms slapen, dorstigen bestellen een Amsterdammertje. Onze vrienden laten dit geheel draaien met een speels gemak. Soms met zelfs even tijd voor een tochtje over het water, terwijl het aanwezige personeel de boel gewoon door laat draaien. Het speels gemak is bij nader inzicht een ogenschijnlijk speels gemak. Het lijkt alsof elke enthousiasteling zo’n Friese uitspanning kan opzetten en vervolgens levensvatbaar kan maken.

Een kijkje achter de schermen laat zien dat het hard werken is, je geld verdienen in een toeristenseizoen, dat net begonnen is en doorloopt tot het begin van de herfst een vak is, een kunde. Vakmanschap is vereist en je relatie moet toch op z’n minst enige stabiliteit en genegenheid voor elkaar bezitten om het allemaal goed te laten werken.

Ze lieten ons na aankomst onder andere de nieuwe keukenvloer zien. Een mooie, normale, niks bijzondere gladde, makkelijk schoon te houden en toch stroef genoeg om goed te kunnen werken. Een vloer, die ook voldoet aan de eisen van de Arbo wet en aanverwante verordeningen. Alle leidingen zijn weggewerkt, alles is van z’n plaats geweest. Kortom een gigantische operatie.

Veel tijd, geld, troep, zweet en een beetje tranen moet het hebben heeft het gekost. Maar nu ligt er een bijna te simpele vloer. Een ogenschijnlijk simpele vloer.

Het begon tot mij door te dringen, dat eenvoud, simpelheid en uitspraken zoals: “o, dat kan ik ook” en “o, dat is niks bijzonders” pas ontstaan, als er gedachten, overwegingen, durf, creativiteit, beheersing en kwaliteit van de makers van iets aan vooraf zijn gegaan. Hoe simpeler het lijkt, hoe meer voorbereiding en vakmanschap is vereist.

De ochtendkrant meldde de dood van Karel Appel.

Een kunstenaar, wiens werk zo simpel lijkt. Ogenschijnlijk simpel.

“O, dat kan ik ook” en “O, dat is niks bijzonders” oproepend. Maar ondertussen kon niemand er aan tippen. Elke imitatie verraadde amateurisme in het kwadraat. Het neefje of jonge nichtje kon het echt niet.

Pas na jaren hard werken kan het simpel lijken. Dat maakt een kunstenaar zo fascinerend. Pas na jaren hard werken lijkt de uiteindelijke penseelstreek op het doek simpel en een kwestie van een penseeltje, beetje verf en een streepje trekken. Het lijkt simpel.

Karel Appel zou hebben genoten van het terras van onze vrienden in Friesland.Een plek, waar kwaliteit en ogenschijnlijke simpelheid en een soms gezellig gemak samengaan.

Gelijk een schilderij van Karel Appel.

© Lourens Portasse 2006

LOK #222, 6 mei 2006