Troosten helpt dan niet meer.

Warchild

Je zou willen dat ieder kind weet wat vrede, stabiliteit, perspectief en geborgenheid betekent. Helaas worden nog maar weinig kinderen in oorlogssituaties bereikt, omdat de meeste mensen alleen aandacht hebben voor reconstructie, noodhulp, onderwijs en humanitaire hulp. Maar kinderen in oorlogsgebieden zijn hun verleden en hun toekomst kwijt. Ze worden afgesneden van hun verleden en ze weten niet wat er gaat gebeuren. Dus is psychosociale hulp van het allergrootste belang.

Mensen beseffen zich waarschijnlijk onvoldoende wat de gevolgen zijn van de traumatische ervaringen die kinderen meemaken door oorlog en geweld. Men denkt dat dit soort problemen kunnen worden opgelost met de verbetering van economische en sociale omstandigheden. Een traumatische ervaring vormt een totale inbreuk op een leefsituatie die als normaal en geborgen wordt ervaren. Het herstel van die geborgenheid en het bieden van perspectief is net zo belangrijk als drinkwater, huisvesting en voeding. En dat is juist wat War Child wil bieden met zijn verschillende activiteiten.

Kinderen uit oorlogssituaties moeten leren om gevoelens te herkennen en om daar mee om te gaan. Dat is een voorwaarde voor verwerking van hun verleden. Drama, het gebruik van theatertechnieken is daar een mooi medium voor, omdat ze door het spelen van meerdere rollen kennis kunnen maken met verschillende emoties. Het is belangrijk om veel rollen te kunnen spelen, omdat kinderen daardoor leren om verschillend te kunnen reageren in diverse situaties. Omdat drama een spelvorm is, hoeven ze er niet bang voor te zijn en leren ze toch hoe ze emoties kunnen reguleren. Voordat ze dat kunnen, moeten ze eerst leren spelen en hun fantasie gebruiken. Voor de meeste kinderen is dat nieuw en al een hele opgave.

Als ze over voldoende drama vaardigheden beschikken, beginnen de improvisaties. Het doel hiervan is dat de kinderen zelf kunnen experimenteren met rollen, gedrag en emoties. Ze kunnen zelf hun fantasie vormgeven. Langzaamaan leren de jongeren steeds meer emoties spelen.

Het einddoel is dat deze kinderen kunnen opgroeien tot een evenwichtige volwassene in plaats van tot een onrustige en mogelijk heel ongelukkige volwassene. Ieder kind levert uiteindelijk ook als volwassene weer een bijdrage in de samenleving. En hoe meer mensen daar evenwichtig in staan, hoe groter de kans dat de samenleving ook evenwichtig zal zijn.

War Child helpt om deze psychosociale aanpak, gebruikmakend van creativiteit en sport, mogelijk te maken.

En de Lokale Omroep Krimpen steunt het werk van War Child tijdens deze jubileumuitzending.

Kinderen behoren niet het slachtoffer te worden van onze oorlogen. En onze kinderen horen zeker niet in deze oorlogen te moeten vechten. Wie zijn kind de oorlog verklaart, heeft voorgoed verloren.

Troosten helpt dan niet meer.

© Lourens Portasse

LOK #224, 20 mei 2006