Vanaf Texel

Luisteraars,

Eind juni zijn we een weekje met vakantie geweest. Niet ver weg hoor. Eenvoudige vakantie. Ja, de reis erheen ging wel over zee. Nou ja, over een zeestraat, een diep, het Marsdiep. We zaten dus op Tessel… of Texel. In ieder geval weg van het continent. Dat geeft afstand.

Texel... of Tessel is prachtig. Daar zou ik uren over kunnen praten. Maar er zijn vandaag andere zaken aan de orde. Want niet zodra hadden wij het vasteland achter ons gelaten of het ging daar faliekant mis.

Het begon met die voetbalwedstrijd tegen Portugal. Ik gebruik het woord voetbalwedstrijd bij wijze van spreken. Het was meer een georganiseerde slachtpartij. Iedereen deed daar met veel overtuiging aan mee. Te beginnen de scheidsrechter. Dat was een Rus. Als je Rus hoort komen al gauw herinneringen aan de koude oorlog. Nou oorlog was het wel, maar deze was behoorlijk warm. Er was wel een gemeenschappelijk streven naar evenwichtigheid. Wij een gele kaart, zij een gele kaart. Zij een rode kaart, wij idem. De tegenstander had op een bepaald ogenblik een ploeg van tien man, de Nederlanders zorgden voor hetzelfde. Negen is genoeg? Accoord, doen we mee. Het was een rampzalige vertoning. Die trok toch flink wat belangstelling. De volgende dag werd er over niets anders gepraat en uitvoerig geschreven.

De grote belangstelling voor het armoedige gedoe op het voetbalveld trof het management van het Koninkrijk der Nederlanden. U weet wel: de dames en heren van het kabinet en van de volksvertegenwoordiging. Die hebben juist te kampen met ernstig tanende belangstelling voor hun werk. De gemiddelde burger gelooft het allemaal wel. Lusteloosheid alom. De regeringspartijen stelden allerlei aantrekkelijke maatregelen voor het volk in het vooruitzicht. Ze zijn niet in staat dat op een beetje smakelijke wijze te presenteren. De oppositie liet ook niets van zich horen waardoor er weer belangstelling zou ontstaan. Geen mens interesseert zich meer voor Den Haag.

Toen kwam als schitterend voorbeeld die wedstrijd Nederland-Portugal. Soms denk je dat je goed bezig bent. Daar hoor je dan niemand over. Pas als je rotzooi trapt wordt er over je gepraat. Een ordinaire knokpartij trekt belangstelling.

In het Haagse circus werd dat met Nederland-Portugal als voorbeeld vlot begrepen. Zoiets zouden ze nu ook eens doen. Men koos als onderwerp een volstrekt onbelangrijke zaak. Er was een formuliertje fout, of juist niet fout, ingevuld. Normaal krijgt de ambtenaar die zoiets misschien niet goed gedaan heeft, een korte aanwijzing en wordt de zaak recht gezet – als dat nodig zou zijn. Maar in handen van de Haagse acteurtjes werd het een drama van de eerste orde. De inzet stelde niets voor. Het ging ook om het spel, niet om de knikkers. Het volk zou waar voor zijn geld krijgen. Misverstand werd op misverstand gestapeld. Duurde zo'n vertoning nu ook maar twee keer drie kwartier, dan waren er aan het eind nog een paar spelers overgebleven. Maar de bestuurders wilden het beter doen dan de voetballers. Een half uurtje verlenging is dan te weinig. Dus ging men in Den Haag door totdat de hele ploeg van het veld verdween.

Dat alles zagen en hoorden wij vanaf ons eiland. Waarom daar nu na een paar weken nog eens aan herinneren? Ondertussen hebben we een stralende zomer. De ééndaagse van Nijmegen ligt al weer achter ons. De Tour zonder Lance is leuker dan mèt. Al die tijd geen voetbal gezien op de tv. Best fijn hoor. Met spijt denkt u terug aan alle uren dat u lusteloos zat te kijken naar wedstrijden waarin de ploegen hun best deden op nul-nul te blijven. Uiteindelijk werd het een wereldkampioenschap strafschoppen nemen. Over twee jaar zijn de Europese kampioenschappen. Denk dan nog eens aan dit WK. Spaart u veel tijd.

En die bestuurders. Wat moeten we daar nu mee? Ze zijn lekker op vakantie. Een prima tijd om wat tot zichzelf te komen. Natuurlijk denken ze met schaamte terug aan die afschuwelijke nachtelijke vertoning. Het was een vertwijfelde roep om aandacht. Hoe konden ze zo dom zijn. Zullen we het hen maar vergeven? Het is zomertijd. Het leven is gemakkelijk. Niet moeilijk doen.