Carpool

Een paar ochtenden in de week sta ik om kwart voor zeven in de ochtend bij de bushalte, op weg naar mijn werk.

Op dat tijdstip is het al verrassend druk op de weg. De auto’s zoeven voorbij. Soms meen ik een vage kennis te herkennen achter het stuur. De meeste auto’s zijn, op de chauffeur na, leeg. Geen passagiers. En aan het eind van de dag komt diezelfde stroom auto’s weer terug naar huis. Weer, op de chauffeur na, leeg.

Wachtend op de bus, het wordt trouwens al weer snel licht

’s ochtends, sta ik te denken over al die lege auto’s.

Wat zou nou logischer zijn, dat de wachtenden bij de bushalte in die lege auto’s zouden plaatsnemen. Of preciezer gezegd, dat ik zou plaatsnemen in een van die auto’s.

Die eenzame bestuurders hebben dan wat aanspraak en ik heb dan een snelle, comfortabele rit op weg naar mijn bestemming.

Ik probeer oogcontact te maken met de chauffeurs en ga zo staan, dat ze mij goed kunnen zien.

Een fatsoenlijk geklede, fris gewassen, nog jong uitziende man. Wie zou mij niet een rit aanbieden.

Even stoppen, instappen, riem vast en op weg.

Maar niemand stopt. Niemand schijnt mijn bedoeling te begrijpen.

Mijn duim gebruiken als een lifter uit vervlogen jaren? .

Nou eh, dat vind ik ook zowat, een beetje gênant denk ik. Dus niet. Teleurgesteld kijk ik op mijn horloge om te zien hoelang het nog duurt voor de bus er aan komt.

Soms regent het zo hard in de vroege ochtend, dat het bushokje geen bescherming meer biedt, zodat je de rest van de ochtend een beetje nat en rillerig moet doorbrengen.

Afgelopen week ging het anders.

Eerst reden dezelfde auto’s weer voorbij.

Volgens mij rijden ze trouwens allemaal te hard.

En hoe kunnen ze toch al die nieuw uitziende wagens betalen. Zeker auto van de zaak of anders natuurlijk met zwart geld betaald. Je moppert wat af, wachtend op de bus, met de slaap nog in je ogen.

Maar deze ochtend ging het toch echt anders.

Plots zie ik een auto, waarvan ik de bestuurder herken.

En……, hij herkent mij.

Hij mindert vaart, draait zijn raampje naar beneden en roept:

“Mooie dag hè! Werk ze”.

En rijdt vervolgens gewoon door zonder te stoppen.

Wat zou het mooi zijn als je met je gedachten iemand vier lekke banden kon bezorgen. Ter plekke. Per onmiddellijk.

De bus was die ochtend trouwens te laat, zodat ik mijn aansluiting miste.

Iemand nog een betrouwbaar tweedehandsje te koop?

Ik houd me aanbevolen. ( Misschien iets voor U? )

© Lourens Portasse

LOK #147, 27 maart 2004