Celstraf voor Britse

Een Britse vrouw die bijna tweehonderd keer seks had met een 12-jarige jongen is veroordeeld tot negen jaar celstraf. Angela Sullivan gaf het slachtoffer een paar sportschoenen na de honderdste maal. Dat bericht de BBC vrijdag. Toen de politie haar in oktober arresteerde, vonden agenten een dagboek met kruisjes achter afspraakjes met hem waarbij ze seks hadden gehad. Rechter John Walford noemde de zaak in de rechtbank van het stedelijke gebied Teesside in het noordoosten van Engeland ''schokkend''. Het seksueel misbruik begon toen Sullivan begin vorig jaar een feestje gaf, waar jonge kinderen ook alcohol dronken. De jongen, wiens naam niet bekend is gemaakt, had naar eigen zeggen veel alcohol gedronken en was ladderzat. Sullivan maakte misbruik van die situatie, aldus de rechter. De vrouw was in het bezit van videopnames van sekspartijen met de jongen. Ze legde een bekentenis af. Commentaar overbodig!

De laatste zaterdag van de maand en dat houdt in dat Ellen Bommelje weer zal aanschuiven om haar relaas te doen van het programma-onderdeel "Blij met de Bieb". Dit keer zal het boek "De kleine Keizer " van de te vroeg overleden Martin Bril in de schijnwerpers staan. Columnist en veelschrijver Martin Bril zag de kleinigheden om het nieuws heen. Juist dat maakte hem zo geliefd bij de lezers: erbij zijn, zonder pretenties.
„Goede morgen, daar ben ik dan”, schreef Martin Bril op 8 april 2009 in zijn eerste column op pagina 1 van de Volkskrant. „Ik had liever nog twee jaar gewacht, maar omstandigheden dwongen de krant mij deze ereplaats nu al aan te bieden.” Het was een droom van de vandaag op 49-jarige leeftijd aan kanker overleden columnist Martin Bril: een dagelijkse plek op de voorpagina. Maar toen die droom begin april 2009 uitkwam, wist Bril al dat hij stervende was. Sinds twaalf jaar (eerst in Het Parool, daarna in de Volkskrant) vertelde hij „van het leven en van het land” zoals Bril zijn kroniek zelf typeerde. Hij schreef op het snijvlak van journalistiek en literatuur, in een dwingende stijl, terwijl ze vaak over niets leken te gaan. Freejazz, noemde Hans Goedkoop het ooit in de NRC.

Bril stond met zijn grote-stads-miniaturen in een kleine Nederlandse traditie, samen met mensen als Remco Campert, Kees van Kooten en Simon Carmiggelt.

Martin Bril (1959) groeide op in een christelijk middenstandsgezin in Utrecht, Overijssel en Friesland. Sinds vijfentwintig jaar woonde hij in Amsterdam, maar Bril is nooit grotestadsbewoner geworden. Hij bleef aan de zijlijn staan. De randstedeling genoot van de manier waarop hij de provinciaal zachtmoedig karikaturiseerde, en in de provincie werd gesmuld van zijn scherpe portretten van grootstedelijke arrogantie.

Bril had al een lange weg afgelegd toen hij in 1997 zijn dagelijkse column in Het Parool begon. Hij was een typische exponent van de ‘verloren generatie’ die in de jaren tachtig grote moeite had een plaats te vinden in de maatschappij en in de literatuur. Hij studeerde filosofie in Groningen (wat hij niet afmaakte) en belandde in de jaren tachtig in Amsterdam, in het hippe, lichtelijk overstuurde kunstenaarswereldje waar ook de schilder Rob Scholte en de latere schrijver Joost Zwagerman deel van uitmaakten. Het leidde tot een kennismaking met de wereld van kunst en cocaïne, en tot zijn eerste schreden op het schrijverspad.

In Arbeidsvitaminen, het ABC van Bril en Van Weelden (1987) schetsen schrijver-filosoof Dirk van Weelden en hij in een postmodernistische verzameling teksten – korte verhalen, gedichten, essays, dialogen, moppen, brieven en liedjes – hun wereldbeeld.

Pas in de apolitieke jaren negentig vond Bril zijn vorm, die hij deels dankte aan een verblijf als writer in residence in de Verenigde Staten begin jaren negentig, waar hij gegrepen werd door de stukken in The New Yorker, die volgens Bril „een soort gulden snede voor de journalistiek” hanteerde. „Geen feit mag ongecontroleerd blijven, geen woord mag verkeerd staan, één woord te veel is méér dan één woord te veel, namelijk verspilling,” aldus Bril. Afgekickt van drank en drugs, en inmiddels getrouwd en vader, stortte hij zich met een bezeten werkdrift op zijn dagelijkse column. Eindelijk had hij de plaats gevonden (de grote stad) en de formule (nonchalant maar precies observeren).

Bril de freestylende observator, hij was erbij. Als een minister ergens in het land een partijbijeenkomst kwam opluisteren, dan zat Bril in het zaaltje. Zoals een van Brils New Yorkse voorbeelden, Jimmy Breslin, die ‘ontdekte’ dat je als columnist gewoon het redactielokaal uit kunt lopen, zomaar zélf dingen kunt meemaken. En in dat zaaltje zag Bril niet het nieuws, maar de kleinigheden om het nieuws heen: een kledingstuk, een blik, een losse opmerking, een mislukt detail dat de ceremonie bijna bederft.

Nieuws leverde dat niet op, want Bril was dan wel verknocht aan de krant, een echte verslaggever was hij niet: uiteindelijk ging het om zijn eigen mijmeringen en associaties. Juist dat maakte hem zo populair bij de lezers: geen pretentie, maar wel er bij zijn.

Het observeren uitte zich ook in de precisie waarmee Bril ieder jaar rokjesdag uitriep, de eerste zomerse dag van het jaar waarop, alsof op afspraak, alle vrouwen op straat een rokje lijken te dragen.

Bril was een veelschrijver. Ruim veertig boeken publiceerde hij. Gebundelde columns – uit een breed spectrum aan tijdschriften – maar ook romans, poëzie, boeken over Evelien, het hoofdpersonage uit de in feuilletonvorm verschenen gelijknamige zedenschets die ook nog een tv-serie werd. En hij wist veel van popmuziek, ontving de Pop Pers Prijs 1997. Bril bereikt een nog breder publiek dan krantenlezers door zijn verschijningen op televisie. Vooral in De wereld draait door van Matthijs van Nieuwkerk, die hem in 1997 als hoofdredacteur van Het Parool de dagelijkse stadkroniek had gegeven. Op tv gaf hij met zijn wat platte maar enthousiaste stem commentaar op van alles en nog wat.

Kort nadat hij in 2001 overstapte van Het Parool naar de Volkskrant kreeg Martin Bril darmkanker. Lang leek hij genezen maar in het voorjaar van 2008 keerde de ziekte terug. Bril sprak er zo min mogelijk over in zijn columns. De laatste weken kon hij er echter niet meer omheen. „En met mijn kanker gaat het al ook niet zo lekker, ik bedoel; de zaak loopt eerder uit de hand dan dat de ziekte zich timide ergens in een verborgen hoekje van het lichaam terug heeft getrokken.” (9 maart) En op 15 april: „Ineens had ik een rolstoel nodig, geen kracht meer in mijn benen.”

Vanzelfsprekend komen ook de vaste onderwerpen aan de orde, zoals de CD van de Maand "Zonder Pardon" van Theo Maassen.

De LOKSCHIJF van deze week is: For bitter or worse - Anouk. "Het idee was om het heel kaal en simpel te houden. Niet helemaal vol gegooid met instrumenten", aldus Anouk over haar nieuwe album. Om er droog aan toe te voegen: "Dat is niet helemaal gelukt". The understatement of the year, want met For Bitter Or Worse levert ze een plaat af die vol, rijk en veelzijdig is en Anouk zelf klinkt soulvoller dan ooit. Volgens de zangeres komt dat met name door de samenwerking met het producer/composer duo Tore Johansson en Martin Gjerstad (o.a. Franz Ferdinand, The Cardigans, New Order).

Anouk: "Het was ooit de bedoeling dat ik met Tore en Martin Who's Your Momma zou opnemen. Ze vonden een aantal stukken van die plaat heel tof, maar toen ik met ze ging jammen, gaven ze er zo'n andere twist aan dat het totaal andere nummers werden. Toen dacht ik: ik wil zeker een keer wat met hen doen, maar dan schrijf ik eerst songs die meer in hun league passen. Dat heb ik nu gedaan en dat pakte onwijs goed uit." Het album is gemasterd en gemixt in Zweden maar de uiteindelijke zangpartijen heeft Anouk hier in de Wisseloord studio's opgenomen omdat je volgens haar alleen daar dat geweldige geluid krijgt. Ook de zang is dit keer anders dan op vorige albums. "Tore en Martin kwamen met arrangementen en akkoorden die ik zelf nooit zou bedenken. De manier waarop zij spelen, vraagt ook om meer Soul. Die sound en mood die ze neerzetten, daar ga je gewoon in mee. Daarom zing ik op dit album ook lager en donkerder, dat ging vanzelf".

De sores die Anouk tijdens de opnames voor For Bitter Or Worse aan haar kop had, zijn deels verwerkt in songs op het album. Toch is het geen donkere, boze of verdrietige plaat. "Het gaat meer over de balans opmaken van een periode die voorbij is. Daarbij zijn mijn albums altijd wel persoonlijk, maar er zitten ook echt hele stukken in die fictie zijn. Alleen, who knows?" De eerste single Three Days In A Row is in ieder geval niet fictief. "Voor mij is dit een heel bijzonder nummer. Ik heb het geschreven voor mijn vriend Unorthadox. We hebben elkaar negen jaar geleden kort leren kennen, maar daarna elkaar eigenlijk nooit meer gezien. Toen ik een tijdje alleen was, kregen we weer contact en het was direct: …. ja, dat is eigenlijk niet te omschrijven. Het woord verliefd is te makkelijk en te cliché voor wat dit is."

For Bitter Or Worse is – met naast bijdragen van de Zweden, ook nummers waarop Anouk samenwerkte met Tjeerd Bomhof (Voicst) en oude getrouwe Bart van Veen – een gevarieerd album.Three Days In A Row is een midtempo ballad, maar In This World is meer een guitar driven sixties pop song. Anouk: "Ik hou van die sound. Dit nummer heb ik voor m'n vrienden geschreven. Ik ben niet zo'n prater en in een songtekst kan ik toch overbrengen wat de message is. Today is echt het harde stuk van het album en Woman is een nummer om lekker mee te blèren. My Shoes is weer een beetje grappig en sarcastisch bedoeld."

De titeltrack For Bitter Or Worse is één woord orkestraal. Het is het eerste nummer dat Anouk schreef na het einde van haar vorige relatie en zou het woord niet zo slecht bij Anouk passen, zou je het bijna een tranentrekker noemen.

Anouk zit nu in een bijzonder goede flow. Dat heeft zelfs alweer plenty ideeën voor nieuwe songs opgeleverd. "Faith in My Moon vind ik op dit album ook een heel tof nummer. Een beetje bluesy. Leeg, maar dat het toch overeind blijft staan. Daar zou ik er in de toekomst nog wel meer van willen maken.." Ze geeft toe dat het snel is, alweer aan een nieuwe plaat te denken. "Zo is het inderdaad nooit gegaan, maar als je er goed inzit kun je dat maar het beste vasthouden. Voor je het weet is het zo weer voor een jaar of twee over." Dat laatste lijkt onwaarschijnlijk. "Het maken van dit album heeft me zo veel energie gegeven. In de samenwerking met Tore en Martin ben ik ook nog niet klaar. Daar gaan nog wel spannende dingen gebeuren. Ik hou van al mijn platen, maar als ik ze naast elkaar leg dan hoor ik dat ik iedere keer enorm groei. Productiegewijs, songgewijs en stemgewijs is dit gewoon mijn beste plaat tot nu toe."

Veel luisterplezier!