De zaterdagse rubriek

De zaterdagse rubriek door Lourens Portasse.

De wereld wacht in spanning op het uitbreken van een oorlog tussen Amerika en Irak.

Mevrouw Duisenberg showt, uit solidariteit, haar zwartgeverfde haar aan het Palestijnse volk.

Wouter Bos stijgt in de peilingen, maar wil het niet erkennen.

Jan Peter Balkendende heeft een blind date met een boom en zaagt die vervolgens om.

Zalm laat zijn broer babbelen met de dochter van Jan Marijnissen op de televisie.

Drie vliegtuigen zijn al neergestort, terwijl reizen door de lucht nog nooit zo veilig is geweest.

De verkiezingen staan voor de deur en geen enkele politieke partij durft tegen voormalige LPF stemmers te zeggen, dat hun stem niet echt welkom is.

Mijn zoon is net acht geworden en heeft voor het eerst echt geschaatst.

Het lijkt steeds moeilijker te worden om de grote wereld, die van oorlog, politiek en propaganda te koppelen aan onze kleine wereld, die van gezin, werk en relaties.

Het is moeilijk om de huishoudportemonnee en de staatsschuld in één idee te vatten.

Geen schuld meer moet toch heerlijk zijn?

Het is moeilijk om de eigen rijkdom en de armoede van anderen in één idee te vatten.

Moet ik delen of hebben de anderen recht op net zoveel?

Waarom is er nou geen enkele politieke partij die mij helpt met dit soort vragen.

Ze dwingen me te kiezen tussen meer of minder vreemdelingen, meer of minder gelukzoekers, meer of minder gezinsherenigingen, meer of minder politieke vluchtelingen, meer of minder gekleurde mensen, meer of minder analfabeten. Verliefd worden op een bloedmooie meid uit het Rif gebergte wordt me ook al ontraden.

Niemand durft me te vragen, hoe we onze rijkdom met zoveel mogelijk mensen kunnen delen.

Niemand durft te vragen, of wij ons wat minder kunnen aanstellen voor wat betreft onze gevoelens van onveiligheid.

Niemand durft op te merken, dat dreigen met veel hoge planschade verzoeken (zoals gebeurt rond de Park- en Vijverflat) misschien wel een foute manier van ongenoegen uiten is en een beetje hebberig overkomt.

Niet alles is ijdelheid, maar alles is misschien gewoon hebberigheid.

Het niet willen delen.

De politieke partijen beloven veel van die hebberigheid.

Stem op mij en u hoeft nog minder te delen met anderen.

Stem op mij en u hoeft met nog minder gekleurde mensen samen te leven.

Stem op mij en de scholen worden weer blank.

Stem op mij en ik geef u politie die alleen anderen aanpakt.

Misschien is het deze keer toegestaan om in het stemhokje de keus te laten vallen op iemand met een lekker smoeltje, een leuke glimlach, een verleidelijk gezicht, een lekker kontje of een mooie stem.

Echte veranderingen zal ook deze manier van kiezen niet met zich meebrengen, maar wordt wel prettiger om naar te kijken!

Dames en heren, dank voor uw aandacht en tot de volgende keer.

Zelfde tijd, zelfde golflengte.

Ik wens u nog een prettig weekend.

© Lourens Portasse

LOK #98, 11 januari ’03