40 Duitse leerlingen in ziekenhuis na grap

In een Duitse school in Heide-Ost, in de deelstaat Nedersaksen, hebben onbekenden donderdag een 'studentengrap' uitgehaald door chemische stoffen in een toilet te gieten. Nadat alarm was geslagen, moesten 1400 leerlingen tussen de 10 en 18 jaar worden geëvacueerd. Ongeveer veertig leerlingen werden uit voorzorg naar het ziekenhuis gebracht. De slachtoffers hadden onder andere last van ademhalingsmoeilijkheden en misselijkheid. Van ernstige aandoeningen was er geen sprake en geen enkel slachtoffer moest ter plaatse worden behandeld. De stoffen hadden gereageerd met het water, waardoor er een gevaarlijke gasmengeling was ontstaan. Meer dan twintig ambulances waren ter plaatse gekomen. De school blijft naar verluidt ook vandaag nog gesloten. Van de dader(s) is voorlopig nog geen spoor. Zeker door het toilet gespoeld.

Geen chemische stoffen, maar goede en leuke muziek in deze editie van Happy Hour. Er is weer een "Cover-Original", de Chipmunks en Afrojack, en inderdaad alweer! Er wordt natuurlijk weer naar iemand gebeld, leuke berichten, etc.

De CD van de Maand is: The essential Dixie Chicks - Dixie Chicks. De Dixie Chicks is een Amerikaans vrouwelijk countrytrio bestaande uit Emily Erwin, Martie Erwin, en Natalie Maines. De Dixie Chicks werd opgericht in 1989 in Dallas, door de zusters Martie en Emily Erwin, Laura Lunch en Robin Lynn Macy. Hun muziekstijl was bluegrass, en ze brachten hun eerste cd uit in 1990, Thank Heavens for Dale Evans. In 1992 verliet Robin Lynn Macy de band om een solocarrière na te streven, en Laura Lynch werd in 1995 vervangen door de zangeres Natalie Maines. Hun vierde album, Wide Open Spaces, de eerste met Maines als zangeres, verkocht 12 miljoen exemplaren in de Verenigde Staten. In maart 2003 zei Natalie Maines (die uit Texas komt) tijdens een concert in Londen dat ze zich schaamde dat de President van de Verenigde Staten (Bush) ook uit Texas kwam. Deze opmerking viel aan de vooravond van de Irakoorlog in verkeerde aarde bij de conservatieve zuidelijke fans, die het beledigend vonden dat Maines de president in het buitenland had bekritiseerd. Hierop volgde een boycot van hun muziek in de Verenigde Staten. De populariteit van de groep steeg echter langzamerhand weer. In 2007 kregen zij niet minder dan vijf Grammy Awards voor Taking the Long Way (Album of the Year en Best Country Album) en Not Ready to Make Nice (Song of the Year, Record of the Year en Best Country Performance by a Duo or Group with Vocal). Volgens CNN waren de prijzen mede te danken aan hun politieke stellingname.

De LOKSCHIJF van deze week is: Dance, the War is over - Handsome Poets. Handsome Poets balanceert op het randje: nét niet te populair en te alternatief. Aanstekelijke indiepop met toch een eigenwijs smoeltje. Energiek, catchy en origineel. De 'knappe dichters' hebben natuurlijk last van een romantische kijk op de wereld met een licht melancholieke ondertoon, zoals dat hoort bij poëten. En dat 'handsome' staat voor toffe maatpakken en retecoole outfits. De zanger heeft (had? In de gloednieuwe clip heeft hij hem ineens niet meer op?) zo’n übermodieuze bril met dikke zwarte randen. Helemaal nerdproof! De pubermeisjes moeten wel wat te gillen hebben, hè!
Tim van Esch (zang/sounds) en de broertjes Gerard (gitaar) en Ruben (bas) Trouborst zijn de grondleggers van Handsome Poets. Toetsenman Nils Davidse en drummer Daniël Smit werden al snel aan de gelederen toegevoegd voor een frisse nieuwe sound. Het speelse, jonge spul is net bezig. Er zijn nog geen releases verschenen, maar er is al wel een soundtrack gemaakt bij een korte film (´Chance´).
Alleen de single ´Blinded´, één van de nummers van de soundtrack, is te vinden in de Ongekend Talent player en op hun MySpace-pagina. Maar dat liedje heeft er wel voor gezorgd dat ze door 3FM als Serious Talent werden bestempeld voor de maand juni. En het nummer trok ook onze aandacht.
Het refreintje draait acuut overuren in de bol en zet aan tot meeblèren. De radiovriendelijke stem van Tim zingt 'I am blinded' en een sexy vrouwenvocaal antwoordt 'let me show you the way' (die chick hoort overigens niet bij de band). Een lekker snerend surfriffje komt voorbij scheuren en een kitscherige eighties synthflard drapeert zich op een heerlijk bedje van een funky baslijn, verhalende gitaarriff en stevig drumwerk. Hier en daar aangevuld met wat suizende elektronicasounds. Heel even zakt het tempo een tandje omlaag en wordt er een relaxte reggaedeun ingezet, om vervolgens de draad weer op te pikken met dat refreintje. Dus nu de single "Dance, the War is over" LOKSCHIJF!

Veel luisterplezier!