Vragen, vragen, vragen!

Wie gaat Idols winnen?

Voor of tegen de oorlog in Irak?

Hoelang duurt de kabinetsformatie?

Is de koningin echt zo’n bemoeial?

Lid blijven van GreenPeace na die bootjesrace met de politie?

Gaat u wel stemmen voor de provinciale staten?

Elke dag opnieuw komen er nieuwe vragen bij.

Maar we hebben niet eens de vragen van gisteren en eergisteren kunnen beantwoorden.

Laat staan de vragen over ons eigen geluk en de zin en onzin van ons leven.

Voor of tegen klonen?

Emigreren of het huis verbouwen?

Bestaat God nog steeds?

Zullen we bij elkaar blijven?

Vragen stellen is goed.

Antwoord geven niet verplicht.

Soms weten we het gewoon niet.

Soms is de vraag slecht, manipulatief, bevooroordeeld of gewoon verkeerd.

Voor of tegen oorlog.

Wel of niet bij elkaar blijven.

Waar komen die vragen plots vandaan?

Wie heeft er belang bij?

Alsof antwoord geven een oplossing is.

Alsof elke vraag een antwoord nodig heeft.

Hoeveel vluchtelingen toelaten?

Hoeveel van onze welvaart delen?

Het lijkt steeds meer te gaan over eerlijk delen.

Het lijkt steeds meer te gaan over onze plichten tegenover andermans rechten.

Blijven we bij elkaar.

Het gebeurt om ons heen.

Onze beste vrienden overvallen ons met de mededeling, dat ze uit elkaar gaan.

Het lijkt steeds meer te gaan over onze grenzen.

Tot hier en niet verder.

Het lijkt te gaan over dat moment, dat we zeggen:

“Nu heb ik er genoeg van. Nu ben ik het zat. Nu vertrek ik.

Nu sla ik erop. Nu kan de oorlog beginnen. Denk aan de kinderen”, wordt er nog zachtjes gezegd.

Maar het is al te laat, te ver gevorderd, het is al te bar en boos.

“De kinderen, daar had je eerder aan moeten denken”

Hoe zou het trouwens gaan met de verliezers van Idols?

Hoe zou het gaan met de verliezers van de oorlog?

Hoe zou het gaan met God als zij niet meer bestaat?

Als we denken het juiste antwoord gevonden te hebben, dan blijft die ene vraag:

“Is dit nou alles?”.

Oftewel “hebben we het hier nou allemaal voor gedaan?”.

De winnaars zullen niet tevreden zijn.

De verliezers zullen niet tevreden zijn.

Dat is voorspelbaar.

“Is dat nou alles?”

“Ja, dat is nou alles” !

Hadden we maar een betere vraag moeten bedenken.

LOK #114, 22 februari 2003

© Lourens Portasse