En dan 30 jaar nazorg!

Even kijken.

In drie dagen Irak plat.

De dictator onder de zoden.

En dan 30 jaar nazorg.

Even kijken.

Ook Nederlandse militairen richting oorlog gestuurd.

Een paar doden en wat gewonden.

En dan 30 jaar nazorg.

Even kijken.

Het nichtje en de tante vechten het uit.

Knarsetanden en een soort van vredesakkoord.

En dan 30 jaar nazorg.

Even kijken.

Beleggingsadviseurs blijven het proberen.

Nu is het moment om in te stappen, want de beurs kan alleen maar omhoog.

En dan 30 jaar spijt.

Even kijken.

Ook Krimpen gaat misschien uitgeprocedeerde asielzoekers helpen.

Je moet vertrekken, maar de gemeente helpt om te blijven.

En dan 30 jaar onduidelijkheid.

Even kijken.

Planschade vergoeding voor bewoners rond winkelcentrum de Korf.

Maar niet voor allemaal.

En dan 30 jaar boosheid.

Alles wat we doen in het leven lijkt 30 jaar van ongemak tot gevolg te hebben.

30 jaar van spijt en droefenis.

Die noodzakelijke nazorg gedurende die dertig jaar eisen we dan vaak van de overheid.

Want als het goed gaat met ons of ons bedrijf, dan willen we niet weten van de overheid, dan willen we niet weten van regels of belastingen.

Als de winsten binnenstromen, zijn er geen demonstraties in Den Haag, waar de kippenboeren eisen meer belasting te mogen betalen. Maar als het mis gaat, moet de overheid plots de helpende hand bieden.

Een hand gevuld met geld natuurlijk.

Had de sector in goede tijden, toen ze riant profiteerden van de kippenziekte in Italië, niet een eigen steunfonds kunnen beginnen.

Ben je helemaal besodemieterd. Laat het volk maar opdraaien voor de falende sector. Plots zo zielig. Plots zo begaan met de kip..

Zou het de kip uitmaken in welke supermarkt haar onderdelen worden verkocht?

Zou het de kip iets uitmaken door wiens handen zij gedood wordt?

Is die kippenziekte nou wel of niet gunstig voor de haan?

Zou het de prinses iets uitmaken door wie de schadevergoeding wordt betaald?

Zou het de soldaat iets uitmaken door wie hij wordt gedood?

Zou het de asielzoeker iets uitmaken als wij huilen bij zijn uitzetting?

Misschien wordt er over dertig jaar wel een indrukwekkend boek geschreven over deze tijd.

Een verhaal over schade en schande, over hebzucht en eigenbelang, over leugens en valse beloften.

Op zo’n moment, 30 jaar later, dringt het pas goed tot ons door wat de woorden: “achter de feiten aan lopen” precies betekenen.

Nog niet zolang geleden hadden we de wereld nog van onze kinderen te leen.

Tegenwoordig stelen we uit hun spaarpot.

LOK #107, 15 maart 2003

© Lourens Portasse