Telefoonmarathon in de trein eindigt in de cel

Voor wie rustig en ongestoord van een treinreis wil genieten, is de man of vrouw met een mobiele telefoon aan het oor een bron van ergernis. Meestal duurt dat gesprek slechts een paar minuten, maar in de Verenigde Staten bakte een vrouw het wel heel erg bruin door maar liefst 16 uur aan de lijn te blijven. De 39-jarige Lakeysha Beard was met de trein op reis van Oakland, in de Amerikaanse staat California, naar Portland in Oregon. Een lange reis en om de tijd te doden besloot de vrouw wat rond te bellen. Het volume van haar stem lag blijkbaar te hoog voor haar medepassagiers, want zij haalden er het treinpersoneel bij om de vrouw te vragen wat stiller te praten. Even leek Lakeysha in te gaan op die vraag, maar al snel vulde haar stem opnieuw de treinwagon. Na herhaaldelijke tevergeefse oproepen om rekening te houden met de andere treinpassagiers, was de maat van het personeel meer dan vol. Als de vrouw niet zou stoppen met bellen, werd de politie verwittigd. Beard sloeg het dreigement scheldend in de wind en ze kwebbelde enthousiast voort. Net buiten de stad Salem minderde de trein vaart en ter hoogte van een overweg bleef het toestel stilstaan. Daar stonden enkele agenten klaar om Beard op te pikken en mee te nemen naar het politiebureau. In een eerste telefonische reactie met de website Salem.katu verklaarde Beard “geschokt” te zijn door de manier waarop ze werd behandeld. Volgens haar was er niets aan de hand. “Ik voel een duidelijk gebrek aan respect. Ja, ik was aan het telefoneren op de trein, maar dat is toch geen reden om door agenten gearresteerd te worden?" Volgens getuigenissen van passagiers was Beard aan het telefoneren sinds het vertrek van de trein, wat neerkomt op ruim 16 uur. Wereldrecords verbreekt de dame niet, want Sunil Prabhakar uit New Delhi belde in september 2009 51 uur. Dat is ruim 10 uur langer dan het vorige record, uit 2007, van de Brit Tony Wright. Dat wordt een gepeperde telefoonrekening die ze eind van de maand zal krijgen.

Het team van Happy Hour zal u niet op kosten jagen, want wij bellen! Tenminste, wanneer u jarig bent (geweest). Het belooft weer een gezellige uitzending te worden. Luistert u zelf maar!

De LOKSCHIJF van deze week is: We gaan door - Van Dik Hout. Het grootste deel van de groep kende elkaar al op de middelbare school in Den Helder, waar zij in een band, genaamd "Blind Dog Fulton", samen speelden. Alleen drummer Louis de Wit, die in een andere band speelde, werd later in 1989 naar de band gehaald. Begin jaren '90 schakelde de band over van Engelstalige naar Nederlandstalige muziek, waaierde vanwege studies over Nederland uit, om zo rond 1992 eerst Haarlem en later Amsterdam als uitvalsbasis te nemen.
De nationale doorbraak van Van Dik Hout kwam in mei 1994, toen de single "Stil in mij" een hit werd. In de periode 2002-2005 zou dit nummer in verschillende peilingen van 3FM-luisteraars tot beste Nederlandstalige single aller tijden worden gekozen. Het titelloze album Van Dik Hout, met naast Stil in mij o.a. "Alles of niets", "Meer dan een ander" en "'s Nachts in mijn dromen", verkocht in vrij korte tijd meer dan 100.000 exemplaren en verkreeg daarmee de platina status.
De jaren erop scoorde de groep verschillende grote hits in Nederland. Meer succesvolle albums zouden volgen. Ook werd opgetreden op grote festivals, zoals het bevrijdingsfestival in Haarlem (1994), Pinkpop (1995, 1998), Noorderslag (1996), Lowlands (1996), Parkpop (1996). Het optreden op Lowlands leidde tot uitzinnige taferelen, Van Dik Hout verraste pers en publiek door met "mystery guest" Herman Brood een aantal nummers te spelen waaronder het later als single uitgebrachte "Pijn". Van Dik Hout manifesteerde zich meer en meer als een indrukwekkende live-act waarbij vele festivals en evenementen als hoofdact werden aangedaan. Zo zette Van Dik Hout bij het huwelijksfeest van Willem-Alexander en Maxima in 2002 de hele Amsterdam Arena op zijn kop.
In 1999 nam Van Dik Hout samen met Acda en de Munnik het nummer Mijn Houten Hart op, die in de top 5 van de hitlijsten belandde. De Poema's waren geboren. In 2001 werd de samenwerking nieuw leven ingeblazen met de nummer 1 hit Zij maakt het verschil. Bijzonder is dat de songwriting ook onderdeel van de kruisbestuiving is. In 2003 gaven de Poema's bij wijze van "afscheid" vier uitverkochte concerten in de Heineken Music Hall.
Na meer dan 10 jaar touren en 7 albums nam Van Dik Hout een sabbatical jaar op om nieuwe inspiratie op te doen voor een nieuw album. Begin 2007 kwam de band met een nieuw album Alles waar ik nooit aan begon. Alhoewel dit album geen grote hitsingles voortbracht, werd deze goed ontvangen. Naast grote shows tourde Van Dik Hout de laatste jaren ook langs de Nederlandse theaters wat resulteerde in het album Live in het Luxor theater (2008).
In mei 2009 werd een hit gescoord met "Tot jij mijn liefde voelt", een vertaling van Dylans Make you feel my love.
Van Dik Hout wordt algemeen beschouwd als één van de belangrijkste bands in het nederpop genre. En vanaf 20 mei ligt het album "leef" in de schappen. De LOKSCHIJF "We gaan door" is er ook op te vinden.

Veel luisterplezier!