Zou die ontsnapte dolfijn nou gratie krijgen na de oorlog?

Zo, nog een paar bommen op Bagdad en we kunnen de oorlogsbuit gaan verdelen.

De contracten voor de wederopbouw kunnen worden uitgegeven.

Hoe zei die senator uit het zuiden van de Verenigde Staten het ook al weer:

“Als onze jongens en meiden daarginds bereid zijn om te sterven, dan mogen wij der hier in Amerika wel wat aan verdienen”.

Dus geen Evian bronwater voor de dorstigen.

Geen graan uit Duitsland.

Geen zuivel uit België.

Geen kip uit Nederland.

Hadden ze maar niet tegen de oorlog moeten zijn.

En wie mag die nieuwe dolfijn leveren?

Nee, geen tonijnveilige dolfijn uit blik, maar het gaat hier om een levende, getrainde dolfijn, die mijnen opspoort in de Golf.

Der is een nieuwe nodig, want bij de eerste opdracht is ie ‘m gesmeerd. Gedeserteerd zal dat wel heten.

Zo goed opgeleid, zo goed verzorgd, zo’n vertrouwensband en

dan gewoon wegzwemmen, alsof de natuur roept.

Flipper in blik zou een goede straf zijn.

Na de oorlog en voor de vrede uitbreekt, hetgeen jaren kan gaan duren, gaan de Iraki natuurlijk massaal mobiel bellen.

Laten der nou twee systemen zijn.

Het Europese systeem zullen we maar zeggen en het Amerikaanse.

Laat der nou een andere Amerikaanse senator zijn, in wiens kiesdistrict nou toevallig die grote mobiele telefoongigant is gevestigd.

Dus ze worden in Irak waarschijnlijk opgezadeld met een mobiel telefoonsysteem, waarmee ze uitstekend van Texas naar Nebraska kunnen bellen. Aan verbindingen met de rest van de wereld wordt gewerkt.

De Amerikanen zullen de eerste maanden, zoniet jaren de baas zijn in Irak.

Om stabiliteit te brengen, mensenrechten, democratie, vrije markt en waarschijnlijk christendom.

Het gerucht gaat, dat veel zwarte Amerikanen,

African Americans, klaar staan om dan naar Irak te emigreren.

Het lijkt ze wel wat, een land met stabiliteit, mensenrechten en democratie.

Irak wordt bevrijd om het terug te geven aan de Iraki.

Ik heb het de president van de Verenigde Staten horen zeggen.

Wedden dat het niet waar is.

Het land terug geven, betekent toch ook de olie terug geven.

Binnen afzienbare tijd zullen dus alle Iraki rijke oliesjeiks zijn.

Ieder z’n deel. Geen gezeik, iedereen rijk.

Amerika, bedankt!

Als dat het geval is, zal ik de eerste zijn om mijn ongelijk te erkennen.

Maar, de olie gaat natuurlijk terug in handen van de oliemaatschappijen.

De oliehandel gaat natuurlijk terug in handen van de oliemaatschappijen.

De oliewinst gaat natuurlijk terug in handen van het volk, eh sorry, ik lees die zin opnieuw: de oliewinst gaat natuurlijk terug in handen van de oliemaatschappijen.

Zo, nogmaals sorry voor dat foutje.

De oorlogsbuit is al bijna binnen.

De contracten al bijna vergeven.

De bevrijder zal zijn onkosten blijven declareren.

En alles kan weer opnieuw beginnen.

En trouwens.

Zou die ontsnapte dolfijn nou gratie krijgen na de oorlog?

LOK # 109, 5 april 2003

© Lourens Portasse