‘We hebben ‘m!!’

‘We hebben ‘m!!’ Het Rotterdamse dagblad Het Vrije Volk blokletterde op woensdag 6 mei 1970 een vette kop. Het verhaal ging niet over een lang gezochte crimineel of een verdwenen staatshoofd. Nee, om de overwinning van Feyenoord in de finale van de Europa Cup 1.

De Rotterdammers schreven geschiedenis door als allereerste Nederlandse voetbalclub de Europese beker te winnen in het toernooi dat tegenwoordig als de Champions League door het leven gaat. In de finale in stadion San Siro in Milaan werd de Schotse kampioen Celtic met 2-1 verslagen. De cup-met-de-grote-oren kwam naar Rotterdam.

Het Vrije Volk bracht na afloop een bliksemeditie uit. Het was al donderdag 7 mei - Hemelvaartsdag - toen de extra kranten over de winst in Rotterdam op straat verspreid werden. De Zweedse spits Ove Kindvall had Feyenoord om 23.21 uur - in de verlenging - op 2-1 gezet. Een paar minuten later was de historische zege een feit.

In San Siro werd Feyenoord ondersteund door een Legioen van pakweg 25.000 supporters, de Schotse aanhang was ongeveer even groot. Het merendeel uit Nederland was met de trein.

De overwinning had grote impact, niet alleen in Rotterdam maar ook ver daarbuiten. Op de terugweg naar Nederland kon het vliegtuig met de Feyenoordselectie vanwege de massaal toegestroomde supporters niet landen op Zestienhoven. Uitgeweken werd naar Schiphol, maar omdat vanaf Amsterdam de rijksweg volstond met mensen, was de bus ook geen optie. Daarom werd het toch de Rotterdamse luchthaven. Overal werden de kersverse bekerwinnaars luid bejubeld. ,,Al die blije mensen’’, blikte spelersvrouw Joke Vrauwdeunt, weduwe van toenmalig Feyenoordspeler Piet Vrauwdeunt, laatst terug in het Feyenoord MGZN. ,,Die mensenzee op de Coolsingel. En die blijdschap. Dat vergeet je nooit meer. Het was één groot feest.’’ Op de Coolsingel zouden die dag misschien wel 250.000 mensen hebben gestaan om Feyenoord toe te juichen. De dag verliep zonder wanklank. Wauw! Trots op mijn cluppie!!!

In deze Happy Hour blikken we even terug op Bevrijdingsdag 2020. Luister maar naar twee prachtige Jukebox Giants. Enne, ik was ook heel erg boos. Waarom? Luister maar!

De Elpee van de Maand is: London Town – Wings. Na de succesvolle Wings Over The World-tournee in 1975 en 1976 plande Paul McCartney voor zijn band een nieuw album in 1977. In dat jaar begonnen de opnames voor de plaat die uiteindelijk “London Town” zou gaan heten, het zesde werkstuk van Wings en McCartney’s achtste album na The Beatles. Grappig detail is dat de lp maar gedeeltelijk in de Abbey Road Studios is opgenomen en voor het grootste gedeelte op een jachtschip in de wateren van Virgin Island.

Het idee om op een jachtschip ver van Londen vandaan op te nemen ontstond toen de plannen voor een volgende tournee in de ijskast werden gezet, nadat Linda McCartney in verwachting raakte van hun derde kind: James. Hij werd op 12 september geboren toen de opnames voor het album klaar waren. De plaat had als werktitel “Water Wings”, maar werd uiteindelijk toch genoemd naar één van de nieuwe tracks voor het album. Vlak na de opnames stapten twee bandleden op: drummer Joe English vertrok vanwege heimwee, en gitarist Jimmy McColluck verliet Wings om zich aan te sluiten bij Small Faces (hij zou uiteindelijk niet oud worden; op 27 september 1979 overleed hij op slechts 26-jarige leeftijd aan een overdosis morfine en een alcoholvergiftiging). Voor het eerst sinds “Band on the Run” was Wings met Paul, Linda en Denny Laine weer een trio.

Het album is onterecht vrij ondergewaardeerd, terwijl het vrij veelzijdig is. Aan de ene kant ging Wings redelijk met z’n tijd mee met typische jaren ’70 rocksongs zoals “Café on the Leftbank”, het door synthesizers gedragen “With a little Luck” en “I’ve had enough”, en het R&B-achtige “Girlfriend”. Weliswaar één van de minder sterke songs van het album, maar een jaar later bleek het voor Michael Jackson perfect te zijn voor diens album “Off the Wall”. Opvallend is dat het album veel folkinvloeden heeft.

Veel luisterplezier!