Veganist drinkt eigen gerijpte urine: "Geheim van eeuwige jeugd"

Harry Matadeen uit het zuiden van Engeland drinkt al 16 jaar lang dagelijks een flink glas gerijpte urine leeg. Het bruine goedje doet volgens hem wonderen voor zijn mentale gezondheid en helpt hem er jeugdiger uit te zien. Door zijn 'open minded' manier van denken, stond hij open voor de 'urinetherapie'. Dagelijks drinkt hij 200ml van zijn 'superschone' eigen urine. Een brouwsel van een maand gerijpte pis, met een scheut verse afscheiding. In zijn vensterbank pronkt een bonte collectie afgesloten potten met plas in verschillende kleuren van lichtgeel tot donkerbruin.
“Verse urine is nooit zo erg als je denkt. Het ruikt neutraal en heeft geen slechte smaak. Maar gerijpte urine stinkt flink. De smaak is complex en je moet er even aan wennen,” legt de 34-jarige Harry uit. Ook smeert hij zijn huid in met de oude plas. De combinatie van insmeren en drinken maakt hem jaren jonger, zegt hij. Het is volgens hem het geheim van de eeuwige jeugd. Gevraagd naar Harry's urinegewoontes zegt huisarts Jeff Foster: “Urine is een afvalproduct, bestaande uit 90 procent water, ammonia en zouten met wat bacteriën en restafval. Er is geen bewijs dat het drinken van of insmeren met urine goed is voor de gezondheid. Urine drinken werkt dehydraterend en de bacteriën kunnen gezondheidsproblemen geven. Als je geen zin hebt om je eigen poep te eten en je ermee in te smeren, doe dat dan ook niet met je urine. Afvalstoffen zijn afvalstoffen. Daar heb je niks aan.” En dat dat lijkt me toch zeer zeker een plausibele reden om het niet te doen, brrr.

In deze aflevering van Happy Hour hebben we een Cover - Original namelijk en .
De CD van de Maand is: 'World Tour Two' van Het Groot Niet Te Vermijden Dans Show Orkest. Deze uitstekende band met zeer muzikale artiesten heeft afgelopen maand zijn laatste optreden gegeven. Waarom? Ze hadden het er wel eens over gehad: wanneer zetten we een punt achter Het Groot Niet Te Vermijden? Want ja, je kan moeilijk met je muzikale parodieën doorgaan tot iedereen in een rolstoel het podium op moet worden gereden. Aan alles komt een keer een end, hoeveel succes je er ook mee hebt. Het eerste zetje was achteraf het herseninfarct dat blikvanger Louis Kockelmann in 2017 kreeg in De Kleine Komedie in Amsterdam. In de laatste tien seconden van de voorstelling begon hij opeens wartaal uit te slaan. Muzikaal leider Peter Tinke: “Een deel van het publiek heeft het niet eens gemerkt, anderen dachten dat het een leuk geintje was, dat het bij de act hoorde, maar wij hadden meteen door dat er iets niet goed zat.” De gevolgen hadden erger gekund, ze waren wél zodanig dat dit het einde betekende van de podiumcarrière van Louis (77 inmiddels). Wat te doen voor de andere leden van het orkest? Stoppen? Nee. De heren besloten versterking in te roepen, de boel om te gooien en door te gaan. Bassist en zanger Martin Bakker, die eerder al twintig jaar bij het orkest had gespeeld, kwam terug om het seizoen af te maken. En bandleden Chris Grem en Evert Josemanders traden meer op de voorgrond om het gemis te compenseren van theatrale voorman Louis die al die jaren met zijn performance voor de grootste lach had gezorgd. Josemanders was er dat jaar bijgekomen als vervanger van gitarist Sjoerd Plak die ziek had moeten afhaken.
In 2019 besloot deze door de omstandigheden ontstane incarnatie van Het Groot Niet Te Vermijden er dan toch mee op te houden. Er zou nog één voorstelling komen en dat was dat. Dat besluit werd voor een belangrijk deel ingegeven door economische motieven. Tinke, twee jaar geleden, toen de laatste tour van Het Groot op zijn eind leek te lopen: “Wij hebben die theatershows altijd vrij groot aangepakt, met een vrachtwagen vol licht en geluid, met allemaal decorspullen, en met personeel. Dat kan alleen als alle zalen bomvol zitten. In Zuid- en Noord-Holland gaat dat heel goed. Maar als we iets verder het land in gaan is dat niet meer zo. Dus we krijgen het financieel niet meer rond. Je kunt wel zeggen: dan ga je een stap terug, maar dat wilden we absoluut niet.”
En waar komt dat dan door, dat de belangstelling buiten de Randstad niet meer voldoende is? Tinke: “Ons publiek is natuurlijk ouder geworden, net als wijzelf. Sommige mensen gingen op hun vijftigste voor het eerst naar ons kijken, in onze begintijd. Een belangrijk deel daarvan leeft niet meer. En nieuwe aanwas van onderop … mensen van dertig gaan niet naar Het Groot Niet Te Vermijden. Wat wij doen is een beetje romantisch, een beetje ouderwets, het heeft met muziekgeschiedenis te maken. Daar gaan jongeren niet met hun vrienden heen.” Het wegvallen van Louis heeft het orkest ook publiek gekost, denkt Tinke. Hoe goed het vijftal na zijn vertrek ook was, en is. Het Groot bracht ook na het vertrek van Louis nog steeds op een bijzondere manier muziek om naar te kijken en theater om naar te luisteren.
Stoppen dus. Maar: waardig. Nog één keer vlammen in een geweldige afscheidsvoorstelling. Een voorstelling getiteld: ‘The Last Waltz’. Evert moest daar wel toe worden overgehaald, want zo vaak hetzelfde doen op het podium viel hem zwaar. Maar als het beperkt bleef tot één jaar: vooruit. De tournee begon in 2019. Op 7 juni 2020 zou de laatste opvoering zijn in het Oude Luxor. En toen kwam corona. Op 12 maart 2020 zaten de mannen van Het Groot in de auto onderweg naar Drachten voor een opvoering van ‘The Last Waltz’. Op de autoradio hoorden ze van de strenge coronamaatregelen die diezelfde dag ingingen. Alle theaters werden per direct gesloten. Ze konden omkeren, terug naar huis.
De laatste serie voorstellingen werd opgeschoven naar najaar 2021. Maar ook toen haalden ze het eind niet. Het zou april-mei 2022 worden.
Betekent dit het definitieve einde van Het Groot Niet Te Vermijden? Niet per se. Jochem Kroon: “We stoppen in het theater, maar we stoppen niet als band. We zijn in te huren voor projecten, we hebben ook nog projecten staan. Dus mensen gaan ons nog wel tegenkomen.” Dat zou bijvoorbeeld kunnen zijn bij weer een oudejaarsshow aan boord van het SS Rotterdam, of in het programma ‘Van smartlap tot opera’ met sopraan Waldin Roes en pianist Bert Nicodem.
De kiem van Het Groot Niet Te Vermijden ligt bij Rotterdammers Jochem Kroon (57) en Peter Tinke (59) die voor het eerst samenspeelden in het activistisch popbandje PAK en die in 1983 na de vondst van twee glitterjasjes muziek met een knipoog gingen maken. Ze beschouwden zichzelf als popmuzikanten en storten zich gestoken in die jasjes op muziek voor bruiloften en partijen waar ze een draai aan gaven.
De eerste paar optredens tooiden ze zichzelf met de licht-absurdistische naam Het Groot Henk van der Meijden Dans/Showorkest, naar roddeljournalist Henk van der Meijden die indertijd een tv-programma had, mét een orkestje. Peter: “Van der Meijden was geen begenadigd tv-maker. Hij was altijd een beetje horkerig en dat bandje was dat ook. Ze zaten heel serieus te spelen, maar altijd met een verkeerd jasje aan en met verkeerd haar. Voor ons waren ze een grote inspiratiebron.”
Om gedoe te voorkomen werd de naam al snel veranderd in: Het Groot Niet Te Vermijden Dans/Showorkest. Ook nog een vrij grote naam voor een duo.
Jochem en Peter hadden er lol in om tijdens een optreden een nummer gewoon drie keer te spelen. Of achterstevoren. Of met idiote accenten. Ze vielen daarmee op bij vakgenoten, en al snel mochten ze het podium op in het voorprogramma van de Rotterdamse band Bruinwerk, voortgekomen uit de vormingstheatergroep Diskus en kindertheatergroep Wiedus.
Jan Davids speelde basgitaar in Bruinwerk en sloot zich al snel aan bij het duo.
Bert van Bommel, destijds trompettist bij Bruinwerk: “Ze speelden met z’n drieën. Ik zou als speciale gast meedoen op Art Attack, een manifestatie in de Oude Haven in 1985. We hadden een half uur geoefend en ik had op die dag net m’n verkering uitgemaakt. We werden groots en enthousiast aangekondigd, alsof we ik-weet-niet-wie waren. Wat kon ik doen? Ik had nog nooit voor een band gestaan en ik had twee dubbele jenevers op. Ik heb toen ook maar gedaan alsof wij een waanzinnig enthousiast bandje waren, alsof wij helemaal uit ons dak gingen.”
Daarmee was een act geboren. Een parodie op orkestjes die voor muzikaal behang zorgen. Het Groot spéélde dat het enthousiast wasDick Depris
Toen een jaar later de zingende acteur Louis Kockelmann zich bij de groep voegde werd een optreden van Het Groot pas echt een theatrale aangelegenheid, een show. Peter had foto’s gezien van een feestje waarop Louis als zwaar beschonken zwerver voor onrust en verwarring zorgde. Was het niet leuk om zoiets ook een keer bij een optreden van Het Groot te doen? Eerst als marginale figuur dronken door de zaal struinen, dan het podium beklimmen en de sterren van de hemel zingen. Want dat kon Louis. Peter kende hem van jeugdtheatergroep Wiedus, en van Bruinwerk.

Louis deed zijn act van Dick Depris, en mede door de grote band die hij voelde met Rien Kroon, de vader van Jochem, trad hij toe tot het Groot. Rien Kroon was betrokken geweest bij zowel Diskus als Wiedus. En hij werd regisseur van Het Groot Niet Te Vermijden. De Rotterdamse muziek- en theaterwereld is klein genoeg om bijna iedereen met elkaar verknoopt te laten raken. Louis Kockelmann heeft nog op de kleine Jochem gepast toen die een jaar of negen was. En Jochem en Peter zijn zwagers.
Met behulp van impresario George Visser heeft de groep in 1990 de sprong gewaagd naar het theater. En met succes. Van 1990 tot en met het laatste programma ‘The Last Waltz’ heeft Het Groot theatertournees ondernomen. Daar is ook een hele serie cd’s en dvd’s van verschenen. En TV Rijnmond heeft er in de loop der jaren meerdere registraties van uitgezonden.
Bij de serie afscheidsconcerten in het Oude Luxor vorige maand voegden bijna alle oud-leden van het orkest zich voor een laatste wals bij hun vroegere kornuiten. Alleen bassist van het eerste uur Jan Davids ontbrak. Hij is in 2019 overleden. Gitarist Sjoerd Plak beperkte zijn bijdrage tot een paar ererondjes op het podium in zijn scootmobiel. Anton van der Burgh speelde weer basgitaar alsof ie nooit is weggeweest. En tot zeer groot genoegen van de uitverkochte zaal zongen oudgedienden Bert van Bommel en Louis Kockelmann weer tweestemmig ‘Let it be me’. Voor velen een herinnering aan lang vervlogen jaren.
Grondleggers Jochem en Peter moesten bij dit alles constateren dat Het Groot een constante in hun leven is geweest. Wat gaan ze doen als de theatershows van Het Groot echt helemaal voorbij zijn? Peter Tinke, die inmiddels in Duitsland woont, is altijd naast Het Groot zakelijk actief geweest. Hij doet in risicomanagement, verzekeringen en onroerend goed. Dat blijft hij doen. Jochem Kroon gaat onder meer verder met het muzikale trio De Ideale Maten, samen met Steef Vooren en de genoemde Martin Bakker. Diezelfde Martin Bakker is trouwens ook met andere bandjes actief, vaak als invaller, en vast bij The Dashboard Danglers. Chris Grem treedt geregeld solo op. Zo brengt hij begin volgend jaar in theaters in een solo-programma een ode aan Neil Diamond. Evert Josemanders gaat meer tijd besteden aan zijn poppenatelier. En toneelmeester Raymond Randolfi, die al sinds 1990 aan Het Groot is verbonden, heeft al allerlei andere theaterklussen. Waarmee het antwoord is gegeven op de vraag die de mannen van Het Groot Niet Te Vermijden in hun afscheidsvoorstelling stellen in een bewerking van de Freek de Jonge-klassieker ‘Leven na de dood’. Is er leven, is er leven na Het Groot? Tuurlijk. Dus, een meer dan terechte CD van de Maand deze klassieker 'World Tour Two'. Met dank aan RTV Rijnmond.
De bekendmaking van de LOKSCHIJF en de Tip van Erik

zijn natuurlijke vaste programma-onderdelen.
Veel luisterplezier!