Mijn moeder zit nu niet langer onder één van de voorkeurstoetsen.
24 mei 2003 Lourens Portasse
Mijn moeder zit nu niet langer onder één van de voorkeurstoetsen.
Vorige week was mijn vader jarig.
Ik ben niet naar zijn graf geweest.
Geen bloemetje neergelegd.
Ik heb namelijk zijn verjaardag vergeten.
Voor het eerst sinds zijn dood is de 18e mei zomaar voorbijgegaan.
De 19e mei drong het pas tot mij door.
Gênante boel.
Schuldgevoel.
Excuses gezocht.
Mijn broer gebeld.
Het was tenslotte zijn schuld.
Hij had mij de 18e toch kunnen bellen en mij feliciteren met de verjaardag van onze vader.
Hij is de oudste, dus hij had het niet mogen vergeten.
We voelden ons beiden eventjes schuldig.
Alsof we niet meer van onze vader hielden.
“Oh, wat erg toch” is al wat we zeiden.
Om vervolgens onszelf moed in te spreken, excuses te bedenken en we probeerden ook nog even anderen de schuld te geven. “Je ex had ons toch ook even kunnen bellen, die weet zijn verjaardag toch ook”.
Hoe erg is dat eigenlijk.
Het vergeten van je vaders verjaardag.
Is dat overgeeflijk of is dat onvermijdelijk.
Mijn zoon wil van alles over zijn opa weten.
Hoe oud is hij geworden?
Waarom ging hij dood, voordat ik er was?
Wist ie, dat ik geboren zou worden?
Ligt opa boven of onder oma in het graf?
We hebben het vaak over zijn opa en ik heb het vaak over mijn vader.
Misschien is het zo erg nog niet, die verjaardag vergeten.
Mijn vader zou het niet erg hebben gevonden.
Zijn opa ook niet.
Dit was trouwens ook de week, dat mijn broer, ja dezelfde broer, de voorkeurstoetsen op zijn telefoon opnieuw heeft ingesteld.
Blijkbaar was het vergeten van onze vader’s verjaardag niet genoeg. Mijn moeder zit nu niet langer onder één van de voorkeurstoetsen.
Ik hoor mijn moeder al zeggen:
“Je broer heeft mij langer op zijn telefoon gehouden dan jij, jongen”, waarop ik haar antwoordde, dat iedereen zijn eigen manier van omgaan met verlies heeft.
En ma, ik moet je nog iets vertellen.
Op de grafsteen is een verkeerde sterfdatum gebeiteld.
Dat betekent, dat ik voortaan op de verkeerde datum je graf zal moeten bezoeken en een bloemetje zal neer leggen.
Anders zullen de andere bezoekers op het kerkhof denken “wat een ondankbare kinderen, dat ze hun moeder op haar sterfdag niet eens bezoeken”.
Je zou dat vervelend vinden.
We komen echt in de problemen, denk ik, als we volgend jaar ook nog de “verkeerde” sterfdatum vergeten.
Dan is vergiffenis, ben ik bang, niet meer mogelijk.
Alhoewel……, ik hoor ons moeder het al tegen haar buren zeggen:
“Nee, de jongens konden niet komen, ze hadden een belangrijke afspraak in Den Haag”.
Zo is het precies.
Moeder heeft het begrepen en heeft het vader uitgelegd.
Nog gefeliciteerd.
© Lourens Portasse
