Arbeiders zetten auto vast met paaltjes

Het lijkt een grap, maar het is realiteit: twee automobilisten vonden dinsdagavond hun auto vastgemetst door paaltjes. Arbeiders hadden hun opdracht ‘palen plaatsen’ blindelings uitgevoerd. Voor de onfortuinlijke bestuurders zat er niets op dan ’s avonds na hun dagtaak de paaltjes te verwijderen, uit te rijden, en ze daarna opnieuw te plaatsen. Jos Melotte woont in de Hannuitsesteenweg 436 in Walshoutem - Landen. "Ik dacht dat ik droomde toen arbeiders van het Vlaams Gewest begonnen met het plaatsen van paaltjes om parkeren te ontraden. Niemand uit de buurt werd vooraf verwittigd van deze werkzaamheden. Er werd ook nooit iemand aangesproken dat er niet mocht geparkeerd worden op dat stukje openbaar domein", vertelt hij. Burgemeester van Landen Kris Colsoul en de lokale politie gingen zich ter plaatse vergewissen van de situatie. "Wij zullen er alles aan doen zodat het Vlaams Gewest deze absurde toestand snel herstelt" aldus Kris Colsoul. Anton De Coster van Mobiliteit en Openbare Werken Vlaams-Brabant(MOW) geeft toe dat de manier waarop zijn personeel zich gedroeg op z’n minst ongepast is en dat het intern zal besproken worden. "Maar dit neemt niet weg dat de ingreep niet zal verwijderd worden, want ondanks de verschillende schriftelijke aanmaningen bleven de bewoners hardnekkig het verbod om te parkeren negeren." Maar ja, het is wel een mooie plek om te parkeren! Niet dan?

Deze week wel "Blij met de Bieb" met Ellen Bommelje. De hoofdmoot zal bestaan uit het boek" Godenslaap" van Erwin Mortier. Erwin Mortier (1965) studeerde kunstgeschiedenis in Gent en behaalde het diploma van psychiatrisch verpleegkundige. Van 1991 tot 1999 was hij als wetenschappelijk medewerker verbonden aan het Museum Dr. Guislan, Geschiedenis van de Psychiatrie. In 1999 maakte Mortier zijn debuut met de zeer succesvolle roman Marcel, die werd bekroond met de Gerard Walschapprijs, de Van der Hoogtprijs en het Gouden Ezelsoor. Daarnaast werd het boek genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en de longlist van De Gouden Uil. Een jaar na verschijning waren veertigduizend exemplaren verkocht, vertalingen verschenen in het Engels, Duits, Frans en Bulgaars. Mortiers tweede roman, Mijn tweede huid werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en De Gouden Uil. Zijn poëziedebuut Vergeten licht (2001) ontving de C. Buddingh'-prijs. In 2002 volgden de derde roman Sluitertijd en een essaybundel Pleidooi voor de zonde. In 2004 maakte Mortier de overstap naar De Bezige Bij, waar datzelfde najaar zijn novelle Alle dagen samen verscheen. In 2005 verscheen de bundel Uit één vinger valt men niet, gedichten bij foto’s van Lieve Blancquaert die werden genomen in het voormalige Klooster van de Minderbroeders te Gent, in 2007 gevolgd door Avonden op het landgoed. Op reis met Gerard Reve. Van 2005 tot 2007 was Mortier stadsdichter van Gent. In oktober 2008 verscheen de alom bejubelde roman Godenslaap.

De nieuwe CD van de Maand is: Paul - Paul de Leeuw. Paul de Leeuw maakte zijn achttiende album Paul in nauwe samenwerking met Guus Meeuwis. "De nummers die ik in de loop der jaren had verzameld, werden allemaal van tafel geveegd", vertelt De Leeuw. Zanger, cabaretier en televisiepresentator Paul de Leeuw vierde op 26 maart zijn vijftigste verjaardag. Aan de vooravond van die gedenkwaardige gebeurtenis verscheen zijn nieuwe cd "Paul", dat toepasselijk afsluit met het nummer Abraham.

Paul

is het resultaat van een nauwe samenwerking tussen De Leeuw en zanger/liedjesschrijver Guus Meeuwis, die voor de verandering eens in de stoel van de producer plaatsnam. "Guus Meeuwis en ik zitten bij dezelfde platenmaatschappij", legt De Leeuw uit. "Toen ik had besloten om een nieuwe plaat te gaan maken, zei Universal-directeur Kees van der Hoeven: ‘Wat denk je van Guus Meeuwis als producer?’ Ik had al eens een lang en heel inspirerend gesprek met Guus gehad. Hij wilde het heel graag doen." Meeuwis legde de nummers die De Leeuw door de jaren heen had verzameld naast zich neer. "Guus zei: ‘Ik wil het wel doen, maar dan moet er wel een andere sound komen en moet je je ook echt met het project gaan bemoeien. Het kan niet zo zijn dat je binnenkomt, zingt en weer weggaat.’"

De Leeuw heeft Meeuwis’ strenge opstelling omarmd. Hij was toch al een beetje uitgekeken op het oude, vertrouwde Paul de Leeuw-geluid, dat hij zelf gekscherend karakteriseert als "veel koperwerk en veel geschreeuw".

De maniertjes van vroeger zijn er allemaal uit, zo verzekert De Leeuw. "Op de nieuwe cd hoor je een meer poppy sound en redelijk ingetogen zang. Ik ben héél blij met de nummers die ik vroeger maakte, maar dit is een ander soort geluid; je voelt dat er een jonger iemand achter de knoppen zit."

Dat het relatief lang heeft geduurd voor De Leeuw met een opvolger van Het Wordt Winter! (2008) kwam, heeft alles te maken met een vraag die hij zichzelf steeds vaker stelde: wie zit er nog op mijn liedjes te wachten? Anderhalf jaar geleden kwam de ommekeer. "Ik deed destijds alleen maar televisie", licht De Leeuw toe. "Ik merkte dat de vermoeidheid er in sloop, het was een herhaling van zetten. Ik moest mezelf opnieuw uitvinden: terug naar het theater – daar waar ik ooit begonnen ben – en misschien ook wel weer liedjes schrijven", aldus De Leeuw. "Tot die tijd had ik daar geen zin in en geen behoefte aan." "Ik heb een aantal jaren gedacht: ‘Laat mij maar gewoon thuis met mijn kinderen zitten en één keer per week televisie doen’", vervolgt hij. "Achteraf bezien is dat misschien luiheid geweest. Dat ik dacht: ‘Waarom zou ik het doen?’ Pas anderhalf jaar geleden kwam ik tot het inzicht dat ik het meeste plezier beleef aan in het theater staan en een cd maken."

Nadat De Leeuw tot die conclusie was gekomen, heeft hij voorzichtig een route uitgestippeld voor de komende jaren. Daarin is minder ruimte voor televisie dan voorheen. "Ik ga door tot 2014", zegt hij. "Dan stop ik een tijdje met tv en zal ik een nieuw theaterprogramma gaan maken met als werktitel 52." "Verder ligt er een dramaserie in het verschiet bij de VARA. Dat loopt nog. Voor de rest ga ik vooral heel erg genieten van mijn huidige succes." Aan alles is te merken dat de allround-entertainer serieus heeft nagedacht over een andere invulling van zijn televisiecarrière. "Vorige week dacht ik: ‘Ik stop gewoon met televisie, ik ga lekker het theater in.’ En toch ga ik ook in september weer tv maken. De serie die we nu maken, Pau!l, vind ik heel leuk om te doen. Als die werkt, ga ik daar nog een jaar mee door."

Zijn probleem, zegt De Leeuw, is dat hij zich snel verveelt. "Het leuke aan een theatershow is om het elke avond even goed of nog een beetje beter te doen. Op televisie ga ik mezelf na drie jaar vervelen. Dan maak ik mezelf blijkbaar een beetje kapot." Misschien had hij niet op de zaterdagavond moeten blijven, voert De Leeuw aan als mogelijke oorzaak van de minder succesvolle fase die hij de laatste jaren in zijn hoedanigheid als televisiepresentator doormaakt: "Wellicht had ik na Mooi! Weer De Leeuw op een andere dag verder moeten gaan."

Met zijn voorstelling Poephoofd leeft De Leeuw zich inmiddels uit in een omgeving die hem nooit en te nimmer verveelt: het theater. De Leeuw: "Over een televisieprogramma heeft iedereen een mening." "Veel mensen kijken tv om zich te irriteren of om te zeggen: ‘Oh kijk, hij is nog steeds even dik als vorige week.’ Dat is in het theater anders. Daar kopen mensen een kaartje omdat ze graag twee uur lang geamuseerd willen worden."

De LOKSCHIJF van deze week is: Happiness - Trijntje Oosterhuis. Op 14 augustus 1996 verzorgt Trijntje Oosterhuis (geboren als Judith Katrijntje Oosterhuis) van Total Touch, een solo-optreden ter gelegenheid van de Amsterdam ArenA. Dat is met de ballad 'De Zee', wat haar een eigen hit en zeer veel aandacht oplevert in media.
Trijntje zingt in 1998 tijdens 'De Vrienden Van Amstel LIVE' een duet met Herman Brood en neemt later met hem de nummers 'Saturday Night' en 'Fire & Rain' op. Eind november komt de jeugdfilm 'Abeltje' in de Nederlandse bioscopen. Tjeerd Oosterhuis, broer van Trijntje en de componist van Total Touch, schrijft voor die film het liedje 'Vlieg Met Me Mee' dat onder de naam van Trijntje Oosterhuis op single verschijnt.
Ondanks diverse dure videoclips wil een internationale doorbraak maar van Total Touch niet lukken. De frustratie daarover leidt tot een tijdelijke breuk tussen Trijntje en Tjeerd in het voorjaar van 1999. Na een korte bezinningsperiode wordt de vrede weer getekend.
Terwijl Tjeerd gaat werken aan nieuw materiaal, doet Trijntje een aantal solo-projecten. Ze zingt aan de zijde van jazzpianist Herbie Hancock op het 24ste North Sea Jazz Festival. In september doet ze een Marlboro Flashback-tour waarbij ze zich stort op het oeuvre van Stevie Wonder. Hiervan verschijnt een live-registratie op cd. Het solo album van Trijntje met nummers van Stevie Wonder wordt goud.
Trijntje heeft een voorkeur voor jazz en nadat ze tekent met jazzlabel Blue Note, brengt ze een cd uit met Billie Holiday en george Gershwin covers uit. Dit album, genaamd 'Strange Fruit', levert haar nu ook eindelijk aandacht vanuit het buitenland op. Op haar tweede jazz-cd neemt ze in samenwerking met Burt Bacharach een aantal covers van zijn nummers op.

Trijntje Oosterhuis heeft met ‘Happiness’ haar eerste 3FM megahit te pakken. Met haar groep Total Touch scoorde ze al wel eerder (1998) met I’ll say goodbye een megahit. Op de nieuwe single werkt de zangeres samen met Anouk. Happiness is de eerste single van het nieuwe album ‘Wrecks We Adore’ dat over twee weken in de winkels ligt. En nu is "Happiness" ook nog LOKSCHIJF! Wat wil Trijntje nog meer?

Veel luisterplezier!