Anna Lindh is haar naam.

Anna Lindh is haar naam.

De Zweedse minister van Buitenlandse Zaken.

Anna Lindh is dood, vermoord.

Zweden geschokt en in rouw.

Bij de Zweedse ambassade in Den Haag wordt het condoleance register getekend.

Zij laat een echtgenoot en twee jonge zonen na.

Olof Palme onderging hetzelfde lot in 1986.

Zweden verloor toen een premier.

En president Allende in Chili, 11 september, vele jaren geleden.

De ene dag heb je nog nooit van iemand gehoord, de volgende dag leg je bloemen als eerbetoon.

En plots buitelen Nederlandse politici over elkaar om voor de microfoon te verklaren hoe goed ze Anna Lindh hebben gekend en hoe ze hebben samengewerkt.

Als straks Yasser Arafat wordt vermoord, staan we dan ook in de rij om het condoleance register te tekenen.

Vertelt dan ook iedereen hoe goed ze de oude Palestijn hebben gekend en hoe intensief ze hebben samengewerkt. Misschien is er ook nog een licht ontroerende anekdote te vertellen.

De doden van de aanslag op het World Trade Center in

New York City mogen sinds kort alleen nog maar op een door de overheid goedgekeurde manier worden herdacht.

Geen foto’s van geliefden meer op lantaarnpalen, geen gedichten op een schutting, geen bloemen meer gestoken in een hek.

Het wordt door de overheid verwijderd.

Geen emoties meer op straat. Het leven in New York moet weer gewoon worden, der moet op die plek weer geld verdiend worden en der moet ook nog een oorlog in o.a. Irak gevoerd worden, die ook elke dagen doden oplevert.

Het oude rouwen, dient plaats te maken voor het nieuwe rouwen. Niets is blijkbaar zo vluchtig als de doden van gisteren.

Terwijl we huilen om de recente doden, van prinsen, politici tot soldaten die we niet persoonlijk kenden, maar die blijkbaar symbool staan voor onze behoefte aan rouw, is het vaak al maanden, zoniet jaren geleden, dat we het graf van onze eigen geliefden hebben bezocht.

Liever in de rij voor Anna Lindh, dan een wandeling op de begraafplaats van de eigen vrienden of familie.

Liever een gedicht of teddybeertje op plek van de moord, dan een roos op de steen van het eigen kind of ouder.

Anna Lindh, zij ruste in vrede.

Yasser Arafat, laat hem nog maar even leven.

En onze eigen doden, we komen langs met verse bloemen, beloofd.

Misschien is het wel goed om te rouwen om een ander, als was het één van de eigen familie.

Misschien is dat wel dé manier voor ons om verder te leven.

© Lourens Portasse

LOK #124, 13 september 2003