Ik ben razend enthousiast.

Nederlandse gevangen met z’n tweeën op één cel.

Sociale controle en sociale vaardigheden opdoen zonder therapeut of therapie programma.

Wat een bijzondere vondst van dit kabinet.

Het moeten samenleven in één cel, als voorbereiding op terugkomst in de maatschappij.

Samen leven, samen delen, samen eten, samen poepen, samen douchen, samen seksfilms kijken.

Nou, dat samen televisie kijken nou net niet, begrijp ik.

Ieder een eigen televisie, dus ook een eigen koptelefoon, dus ook een eigen afstandsbediening, dus ook een eigen tissue. Maar, het programmablad wel delen, natuurlijk. Het blijft een sociaal experiment.

Ik natuurlijk meteen in onderhandeling met mijn vrouw en kind over een eigen televisie in ons huis. Dat lijkt me wel wat.

Een TV voor mijzelf, met koptelefoon. Niemand anders om rekening mee te houden.

Nou, dat lukte natuurlijk niet.

“Geen sprake van”, zei vrouwlief.

“Papa een TV, dan ik ook”, zei zoonlief.

Daar ging mijn geniale ingeving.

Ik probeerde nog een privé toilet voor elkaar te krijgen.

Eentje voor mezelf, zonder te hoeven delen, zonder te hoeven wachten, zonder de geur, met je eigen kranten en tijdschriften.

Ook dat idee werd verworpen.

Maar hoe moet ik me dan op deze samenleving voorbereiden?

Terug naar twee op één cel.

Ik heb vernomen, dat voor het gebruik van het toilet binnenkort kamerschermen overwogen worden.

Tussen de bedden komt waarschijnlijk een gordijntje.

Iedere gevangene een eigen wekker in geval van uitslapen.

In 2006 worden er tijdelijke wandjes geplaatst en rond 2010 heeft iedere gevangene in Nederland weer zijn eigen cel.

Op de plattegrond van mijn huis ben ik inmiddels ook al stiekem wandjes aan het tekenen.

Vertel het maar niet aan mijn huisgenoten.

© Lourens Portasse

LOK # 133, 28 november 2003