For whom the bell tolls

We zijn een land van wetten.

We erkennen eigendom.

Ieder heeft recht op een eerlijk proces.

We zullen geen krijgsgevangenen ten toon stellen.

Behalve als het ons uit komt.

Dan zijn we nauwelijks beter dan de eerste de beste bananenrepubliek.

Het is makkelijk om regels af te spreken in tijden, dat je ze niet echt nodig hebt.

Als je de regels wel nodig hebt, in barre tijden bijvoorbeeld, is er de neiging om je lekker niet aan de regels te houden.

Het is de uitzondering die de regel bevestigd, zeggen we dan.

Nou, mooi niet, wat mij betreft.

Juist in moeilijke tijden moet je geen uitzonderingen willen maken op de regel. Daar heb je nu juist die regel voor gemaakt.

Voor als het moeilijk wordt, voor als de emotie oplaait, voor als haat, wraak en vergelding te krachtige emoties worden. Daarom willen we een land zijn van wetten.

Dus geen Saddam Houssein in de bek kijken met een zaklantaarntje.

En dat 584 keer per uur herhalen op alle nieuwszenders. Gewoon niet doen.

Ook krijgsgevangenen hebben rechten.

En waarom hebben ze die rechten?

Omdat wij ze die gegeven hebben.

Omdat wij dat ooit vonden en nog steeds vinden.

Dus niet plotseling wel voor de doodstraf zijn.

Dus gewoon een rechtzaak. Dus gewoon een straf.

En misschien zelfs ook ooit een vrijlating, wegens humanitaire redenen. Omdat wij dat dan hopelijk vinden.

Eén van de laatste leiders van Oost Duitsland is kortgeleden vrijgelaten uit de gevangenis. Niet, omdat het doodschieten van vluchtelingen over de Berlijnse muur opeens wel acceptabel wordt gevonden, maar omdat alles een einddatum heeft.

Of een einddatum behoort te hebben.

Niet voor eeuwig vijanden, niet voor eeuwig schuld en boete.

Vluchtelingen en gelukzoekers komen gelukkig nog steeds naar ons land. Legaal of illegaal.

Niet, omdat we een volk van softies zijn. Niet, omdat er een uitkering voor iedereen klaar staat.

Niet, omdat we soft on drugs zijn.

We zijn een land van wetten.

En die wetten gelden voor iedereen.

Rijk en arm.

Machtig of monddood.

Vluchteling of massamoordenaar.

Verslaafde of dominee.

We zijn een land van wetten.

Een andere keus hebben we niet.

Want voor een bananenrepubliek is het hier

toch nog steeds te koud.

© Lourens Portasse

LOK #136, 29 februari 2003