"Happy Birthday" Chris Hillman

We vieren niet alleen deze week de verjaardag van de "Goedheilig Man", maar ook nog de geboortedag van Chris Hillman.

Samen met Gram Parsons, met wie hij regelmatig optrok, was Chris Hillman de sleutelfiguur in de ontwikkeling van de country-rock, waarbij dit genre eiegnlijk is bepaald door zijn veelbelovende werk bij "The Byrds" en "The Flying Burrito Brothers"

Chris Hillman, geboren op 4 december 1944 te Los Angeles groeide op in Californie, waarbij veel werd geluisterd naar Spade Cooley en Cliffie Stone en waarbij hij zichzelf gitaar leerde spelen.

In 1961 vormde hij samen met een paar schoolvrienden de "Scottsville Squirrel Barkers" en maakte ook nog een album. Een jaar later voegde hij zich als zanger en mandolinespeler bij de "Golden Gate Boys", een bluegrass groep met o.a. Vern Gosdin. Als een soort eerbetoon aan zijn vaardigheid met de mandoline, ging de groep onder de naam " The Hillmen" verder en maakte ook nog een LP met dezelfde naam "The Hillmen" geproduceerd door Jim Dickson.

In het programma "EL – O – Kay Ranch" gaan we dan ook van start met een track van dit album. Het eerste half uur veel muziek uit de gehele periode van 1960 tot 2001 met zelfs nog een "live" radio optreden bij "E-town" opgenomen tijdens een sessie op 8 januari 1995 in Boulder, Colorado.

De bluegrassgroep "The Hillmen" ging in 1963 uit elkaar. In 1964 werd door de L.A. folk trio "The Beefeaters", bestaande uit Jim (later Roger) McGuinn, David Crosby en Gene Clarke, een single met de naam "Please let me love you" uitgebracht. Aangezien deze single commercieel een misluking werd, besloten zij de groep uit te breiden met een bassist en een drummer. Hun producent, Jim Dickson, adviseerde Chris Hillman toe te voegen als basist, alhoewel hij dit instrument nog nooit had bespeeld. Maar dank zij zijn bluegrass achtergrond was hij in staat snel zijn eigen melodische techniek te ontwikkelen.

Na de toevoeging van Michael Clarke als drummer ging het vijftal verder als "The Byrds". Op aandringen van de platenmaatschappij maakten zij hun eerste plaat met "sessie"-musici, hetgeen betekende dat Hillman en Clarke gedurende de productie nog aan de zijlijn zaten. Het resultaat, een rammelende cover van "Mr. Tambourine Man" van Bob Dylan, werd een grote hit en markeerde de geboorte van de folk-rock vorm.

Gedurende de mid-jaren ’60 waren de Byrds een van de meeste succesvolle en invloedrijke Amerikaanse pop-groep, die een stroom van grote hits als "Tum! Tum! Tum!", "Eight miles high" en "So you want to be a rock ‘n’ roll star" uitbracht samen met beroemde albums als " Younger than Yesterday" en in 1968 " The Notorious Byrds Brothers".

Onderling twisten achtervolgden de groep echter en eind 1967 waren nog slechts Hillman en McGuinn over van de oorspronkelijke bezetting. Rond die tijd kwam Gram Parsons op verzoek van McGuinnn bij de groep als jazz-pianist voor een gepland project, die de geschiedenis van de Amerikaanse muziek zou moeten omvatten. Parsons enorme kennis en liefde voor de countrymuziek werd echter tot grote vreugde van Chris Hillman al snel het belangrijkste doel. En dit leidde in 1968 tot het schitterende album "Sweetheart of the Rodeo". Dit album werd beschouwd als basis voor alle verdere country rock muziek.

Een track van deze CD zal natuurlijk ook niet ontbreken in het programma "EL – O – Kay Ranch".

Een wereldtoer volgde evenals trouwens rampspoed, want Gram Parsons was het niet eens met de groep om te spelen in Zuid-Afrika, toen nog een wereld van "Apartheid" en verliet "The Byrds" in 1968. Drie maanden later volgde Hillman en voegde zich bij Parsons als zanger en gitarist in de opnieuw geformeerde "Flying Burrito Brothers" tezamen met bassist Chris Ethridge, "Sneaky" Pete Kleinow als pedal steel speler en drummer Jon Corneal.

Terwijl zij verder werkten aan hun specifieke geluid door het combineren van de energie en de composities van de rock met die van de country bereikten de "Burrito’s" een mijlpaal met "Gilded Palace of Sin" in 1970 gevolgd door "Burrito Deluxe". Nadat Gram Parsons in 1971 de groep verliet, bleef Chris Hillman nog voor twee minder succesvolle albums, in 1971 een album onder hun eigen naam en het jaar daarop "Last of the Red Hot Burritos".

Nadat zij uit elkaar gingen, voegde Hillman zich bij Stephen Still’s Manassas, waar hij tot 1973 speelde en waarna hij voor een korte periode weer bij de Byrds speelde.

In 1974 ging Hillman samenwerken met de zanger/schrijvers John David Souther en Richie Furay en vormdem samen "Souther Hillman Furay" en na het opnemen van twee LP’s met hun trio, bracht Chris Hillman nog een paar solo albums uit, waarvan in 1976 "Slippin’ Away" en in 1977 "Clear Sailin’ ".

In 1978 ging hij weer samen werken met Roger McGuinn en Gene Clarke om in 1979 een album op te nemen onder de naam "McGuinn, Clark & Hillman", waarbij met de song "Don’t you write her off" de Top 40 werd bereikt.

Het album "City" volgde een jaar later, waarbij Roger McGuin en Chris Hillman Gene Clarke op de voorgrond plaatsten. Zij gingen echter spoedig weer hun eigen weg en in 1982 bracht Chris Hillman weer een echte countryalbum "Morning Sky" uit. Twee jaar later het album"Desert Rose", die een aantal minder succesvolle countrysongs zoals "Somebody’s back in town" en "Running the roadblocks" bevatte, terwijl de titel van het album een aanwijzing was van ophanden zijnde ontwikkelingen. In 1986 vormde hij namelijk de "Desert Rose Band" een country-rock groep met top musici uit Nashville zoals Herb Pedersen, John Jorgenson, Jay Dee Maness, Steven Duncan en Bill Bryson.

De "Desert Rose Band" bleek een van de meeste commercieel succesvolle projecten na de Byrds te zijn, waarbij hun eerste LP in 1987 een aantal Top 10 country hits opleverde.

"Love Reunited" en "One step forward" bereikten nummer 2 van de Country Billboard, terwijl in 1988 "He’s back and I’m blue’ tot de top doordrong evenals trouwens "I still believe in you" van het album "Running".

Twee andere songs van het album "Summerwind" en een cover van een song van John Hiatt "She don’t love nobody" bereikten de Top 3. Ook het volgende album in 1989 "Pages of love" was zeer succesvol met nog twee Top 10 tophits "Start all over again" en "Story of love". De hierop volgende albums "True Love" in 1991 en "Traditional" in 1993 waren minder succesvol en na hun laatste LP "Life goes on" hield de groep er in 1994 mee op.

Tijdens het succes van de "Desert Rose Band" trad Chris Hillman ook zo nu en dan op met McGuinn en brachten in 1989 nog een country-duet uit "You ain’t going nowhere", die de Top 10 bereikte en al spoedig vormden zij samen met Crosby opnieuw "The Byrds" en speelden samen in een aantal clubs. In 1990 verschenen zij nog eens op een eerbetoon aan "Roy Orbison", waarbij samen met de componist Bob Dylan "Mr. Tambourine Man" ten gehore brachten.

In datzelfde jaar brachten de Byrds nog vier nieuwe songs uit tezamen met een verzamelalbum over de gehele periode van deze groep. "The Byrds" werden in 1991 eervol opgenomen in de "Rock and Roll Hall of Fame"

In 1996 ging Chris Hillman opnieuw van start met de Desert Rose leerling Herb Pedersen en brachten vervolgens het album "Bakerfield sound" en in 1998 gevolgd door "Like a hurricane"

Maandagavond, 3 december van 20.00 – 21.00 "EL – O – Kay Ranch", een programma, dat U niet mag missen!

Dinsdagmorgen van 10.00 – 11.00 een heruitzending van het programma.

LOK Radio: FM- etherfrequentie 106.0 MHz & kabelfrequentie 87,5 MHz