Harvard heeft boek met mensenhuid

De bibliotheek van de Amerikaanse Harvard-universiteit heeft een boek dat is gebonden in menselijke huid. Onderzoek bewijst dat een lugubere mythe over het 17 centimeter grote boek klopt. Harvard noemt het "goed nieuws voor bibliofielen en kannibalen". Het boek Des destinees de l'ame (Het lot van de ziel) werd aan het einde van de 19de eeuw door de Franse schrijver Arsene Houssaye cadeau gedaan aan een bevriende dokter. De bibliofiele arts besloot dat "een boek over de menselijke ziel ook een menselijke omslag verdient". De arts gebruikte de huid van een psychiatrische patiënt die hij verzorgde. Toen de vrouw overleed aan een beroerte en niemand haar lichaam claimde, besloot hij haar te villen. De arts, Ludovic Bouland, was tevreden over het resultaat. "Als je goed kijkt kun je de poriën nog zien", schrijft hij op een briefje dat hij in het boek stopte. "Ik heb er geen ornament op aangebracht om de élégance van de huid te behouden." In de brief schrijft Bouland dat hij ook nog een ander boek met menselijke huid heeft. "Je moet die twee maar eens vergelijken." Uit de brief van Bouland blijkt dus al dat dit macabere gebruik vaker voorkwam. Er is zelfs een woord voor: antropodermische bibliopegie. Medische teksten werden soms gebonden in mensenhuid, zoals een Amerikaans anatomieboek dat in 1861 gebonden werd met de huid van een vijandige soldaat. Daarnaast zijn er verhalen over romans van Milton en de Markies de Sade die zo werden verfraaid. Ook bestond er een editie van Dumas' De drie musketiers met op de voorkant een tatoeage van twee strijdende ridders. Verder werden bekentenissen van veroordeelde misdadigers soms in hun eigen huid uitgegeven of lieten geliefden na hun dood boeken van hun huid vervaardigen als kleinood voor nabestaanden. Harvard meende dat er drie van deze boeken in de bibliotheek van de universiteit waren, maar bij het onderzoek naar proteïnes in de omslagen bleek dat twee daarvan gemaakt waren van varkenshuid. Alleen het verhaal over Des destinees de l'ame bleek waar. Het boek kwam in 1934 in handen van de universiteit, een bruikleen van een bibliofiele verzamelaar. Twintig jaar later schonk de weduwe van de eigenaar het aan de bibliotheek. Okee dan, brr.

Geen creepy dingen in Happy Hour, maar wel lekkere muziek en Ellen Bommelje met "Blij met de Bieb". Deze keer is het boek "Alleen in Berlijn" van Hans Fallada de blikvanger. Wat een prachtige roman is dit boek. Anna en Otto Quangel zijn eenvoudige Berlijners die niet in politiek zijn geïnteresseerd. Wanneer ze per brief meegedeeld krijgen dat hun zoon gesneuveld is en als vervolgens een Joodse kennis uit hun flat gewelddadig wordt behandeld, veranderen de Quangels. Zij beginnen briefkaarten met anti-Hitlerslogans te verspreiden. Deze vijandige propaganda wordt door de Gestapo opgemerkt en de jacht op de illegale kaartenschrijver begint. Naast de Quangels worden ook de lotgevallen van de andere flatbewoners beschreven. Iedereen heeft op zijn manier met de nazi’s te maken, wat een indringend beeld geeft van Berlijn tijdens het Hitler-regime.
Fallada modelleerde de Quangels naar het moedige Berlijnse echtpaar, Otto en Elise Hampel. Hij schreef hun verhaal in acht weken, kort voor zijn dood, nadat hij de verslagen van hun verhoren had gelezen.
Hans Fallada (1893 – 1947) heette in werkelijkheid Rudolf Ditzen. In 1931 debuteerde hij succesvol en in 1932 volgde Wat nu, kleine man? dat hem wereldberoemd maakte. De Nazi's verboden het werk van Fallada, wiens leven door ellende was getekend. Hij bracht een aanzienlijk deel van zijn leven door in gevangenissen en psychiatrische inrichtingen wegens drugs, diefstal en poging tot moord op zijn echtgenote, die ook verslaafd was. In 1947, kort na het inleveren van het manuscript Alleen in Berlijn, stierf Fallada aan een overdosis morfine. "Alleen in Berlijn" is een grootse roman die iedereen gelezen moet hebben.

We gaan ook praten met iemand die afgelopen donderdag een paar maal de Alpe Huez heeft beklommen. Vanzelfsprekend draaien we ook zijn muziekkeus.

De LOKSCHIJF van deze week is: To Brazil - Vengaboys. Als het op partymuziek aankomt dan kunnen de Vengaboys niet ontbreken en omdat het komende WK voetbal in Brazilië naar verwachting een groot, swingend feest gaat worden, is de keuze voor een zomerse voetbalsong snel gemaakt. Uitzonderlijk vernieuwend is het niet, een mix met samples van de 1939-hit Aquarela Do Brasil van Francisco Alves, en de welbekende eurodance Venga-sound, die de groep in 1997 al eens uitbracht onder de titel "To Brazil". Toch is de nieuwe release heel slim gedaan, want origineel of niet, 2 Brazil is supercatchy!
In de charts begint de single dan ook sterk. 2 Brazil staat op nummer 52 in de Megasingle Top 100. Het lijkt erop dat de Vengaboys voor het tweede jaar op rij een zomerhitje gaan scoren, en dat is een goed resultaat want dat lukte de groep na hun toptijd eind jaren negentig alleen nog in 2010 en 2013. Dus, LOKSCHIJF!

Veel luisterplezier!